Pokazywanie postów oznaczonych etykietą humor. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą humor. Pokaż wszystkie posty

piątek, 29 grudnia 2017

"Sprzedawca arbuzów" Marcin Meller (76/2017)


Uwielbiam czytać wszystko, co wychodzi spod pióra (tudzież klawiatury) Marcina Mellera. Zgadzam się z nim w większości tego, co pisze, a nawet jak się nie zgadzam, to bardzo podoba mi się to, jak o tym pisze. Nie czytam na bieżąco jego felietonów, więc ich zbiory w postaci książek są przeze mnie wyczekiwane i chłonięte w pośpiechu. Tym razem chłonęłam uchem – Wojciech Mecwaldowski idealnie nadaje się do czytania takich rzeczy.

Tematyka felietonów różna - polityczna, kulturalna, obyczajowa, prywatna. Każda z perspektywy dzisiejszych wydarzeń, jak i w odniesieniu do PRL. Trochę więc wspominków, jak to kiedyś było, trochę refleksji z młodości autora. Trafne spostrzeżenia, Marcin Meller jest niezłym obserwatorem otaczającej nas rzeczywistości i potrafi swe spostrzeżenia opowiedzieć zabawnie i błyskotliwie.

Ze śmiechu płakałam nie raz. Nie raz w duchu (a czasem i na głos) rzucałam „no właśnie!”
Lubię za sarkazm, za ironię, dystans autora do siebie, cięty język.

Polecam. Czysta przyjemność!

Przeczytane: 18.09.2017
Moja ocena: 8/10

sobota, 16 grudnia 2017

"Nienachalna z urody" Maria Czubaszek (72/2017)

Bardzo pozytywnie byłam nastawiona do tej książki. Jakoś byłam pewna, że mi się spodoba. Ale tak się jednak nie stało. Autorka trochę przesadziła, nie wiem tylko z czym. Ze szczerością? Chęcią bycia kontrowersyjną? Po trosze chyba ze wszystkim. 

Sporo powtórzeń. Sporo narzekania na innych. Siostra zła, ktoś w pracy zły. Niemało nieśmiesznych anegdot, historyjek, które tylko dla samej opowiadającej mogły być śmieszne. 

Poczucie humoru Marii Czubaszek potrafiło bawić, ale tu czegoś zabrakło. Na plus dystans do siebie. I jakoś więcej tych plusów wymyślić nie mogę…

Specjalnie to ja nikogo nie będę zachęcać do tej lektury.

Przeczytane: 30.08.2017
Moja ocena: 5/10

czwartek, 14 grudnia 2017

6na1: Świat według Garpa" John Irving (94/2017)

Projekt #6na1 sięga po różne książki. Są powieści, są i bajki. Bywa fantastyka. Książki nowe i te nieco starsze. Autorzy znani i tacy, o których słyszycie po raz pierwszy. Tym razem recenzowana książka to u mnie ‘autor znany, ale przeze mnie jeszcze nie czytany’. Miałam się zachwycać kunsztem Irvinga, pędzić do biblioteki po jego kolejne książki i wyrzucać sobie, że do tej pory nic tego znanego autora nie czytałam. Iiiiii….. Nic z tego. Nie powiem, że to moja najgorsza książka tego roku (dostaje ode mnie całe 5/10, czyli nie aż tak tragicznie), ale na pewno jedno z większych rozczarowań tego roku. Byłam pewna, że mi się spodoba i nie planowałam niepochlebnej opinii. 

Autor we wstępie pisze, że dał tę książkę do przeczytania swojemu dwunastoletniemu synowi. Ło ludziska… Biedny dzieciaczek… W życiu nie dałabym tego żadnemu dziecku do przeczytania! Nie wiem, co taki chłopaczek pomyślał sobie o ojcu po przeczytaniu o mnóstwie ‘kusiek’, o niekonwencjonalnym sposobie poczęcia głównego bohatera, o spaczeniu na punkcie seksu i relacji damsko-męskich. O ile na początku było to nawet zabawne, to sporo przed połową przestało być zabawne i było nijakie. Potem zrobiło się zwyczajnie nudno i całość ciągnęła się niemiłosiernie. Do końca dotrwałam, ale medal za to w sumie by się przydał… pod koniec było jakby lepiej – ale tak naprawdę to nie wiem, czy to zasługa Irvinga, czy ja po prostu przywykłam do tego co czytam. 

Ja rozumiem absurd, groteska, ironia życia i śmierci, śmiech po niewyschniętych jeszcze łzach. Niby proza życia, ale przytłoczyło mnie to, co u Irvinga wyczytałam. Za dużo, za gęsto, za bardzo nieprawdopodobne historie. To ironiczne krzywe zwierciadło nie przekonało mnie ani ciut ciut.

A ileż tematów zostało tu poruszonych! Prościej byłoby chyba powiedzieć, o czym Irving nie napisał. Jest dużo seksu, są zdrady i romanse, gwałty, są transwestyci i feministki. Nieszczęśliwe (czy wręcz tragiczne) wypadki stają się w pewnym momencie karykaturalne. Mamy wykłucie oka, utratę ręki, odgryzienie penisa. Zdradzam fabułę? Wierzcie mi, tylko w maleńkim fragmencie. Takich dziwactw jest tu cały ogrom. Nie sposób tej powieści umieścić w jakichś ramach, czy też opowiedzieć ją w kilku zdaniach więc dalsze próby sobie zwyczajnie daruję.

Pozytywy? Owszem, są. To kreacja bohaterów – naprawdę wspaniała. Prawie każdy bohater jest stuknięty, ale jakże dobrze Irving to pokazał! Wyraziści, konsekwentni w swoich fobiach. I jest ich całe mnóstwo. A najbardziej polubiłam Jenny, matkę Garpa.

Nie chciałabym oburzyć fanów Irvinga, ale "Świat według Garpa” to dla mnie takie sobie ględzenie. Ot tak, poopowiadamy sobie o dziwnych historiach, językiem poprawnym, ale raczej zwyczajnym niż pięknym. 

Z przecieków wiem, że większość naszej grupy również jest daleka od zachwytów (o czym możecie się przekonać czytając ich opinie) – to mnie zdziwiło, bo książka zebrała mnóstwo pozytywnych opinii i takie właśnie w większości można przeczytać. No cóż, te nasze będą więc bardziej elitarne :)

Przeczytane: 2.12.2017
Moja ocena: 5/10

Recenzje pozostałych blogerów biorących udział w projekcie znajdziecie tutaj:

Dizajnuch

piątek, 1 grudnia 2017

"Mort" Terry Pratchett (71/2017)

Świat Dysku; tom 4
(Cykl o Śmierci)

Tak rzadko czytam Pratchetta i sama się zastanawiam czemu. Tej lekturze towarzyszyło mnóstwo niekontrolowanych wybuchów śmiechu. Czytałam na plaży; dobrze, że to już koniec sierpnia był i ludzi mało, to śmiejący się parawan nie wzbudzał większego zainteresowania.

Groteska i absurd, Śmierć robiąca sobie wakacje i chłopak, z którym nie bardzo wiadomo co zrobić – Mort, który u Śmierci ma terminować. U Śmierci – bo za bardzo nikt inny nie chce go do siebie na przyuczenie zabrać. I tak właśnie zaczynają się przygody Morta, Śmierci i jego bliskich.

Śmierć w Świecie Dysku jest bardzo… ludzka. I urocza poniekąd. Ma konia, Pimpusia. Powiedzcie sami – jak nie wybuchnąć śmiechem, kiedy koń Śmierci zwie się Pimpuś?

Pod koniec już tak śmiesznie nie było; nie chcę powiedzieć, że mnie ta druga część nudziła, ale nie czytało mi się tego już tak sprawnie, jak początku. Całość jednak podobała mi się niezmiernie i nadal nie wiem, czemu Pratchetta nie czytam częściej.

Na koniec pokażę Wam jeden z pierwszych fragmentów, przy którym się pośmiałam:

„Po pięciu minutach Mort wyszedł od krawca ubrany w luźną brązową szatę nieokreślonego kształtu. Nie została odebrana przez poprzedniego właściciela – czemu trudno się dziwić – i miała akurat dość miejsca, żeby chłopiec mógł dorastać w jej wnętrzu. Pod warunkiem, że zamierzał wyrosnąć na dziewiętnastonogiego słonia.
Ojciec przyjrzał mu się krytycznie.
– Bardzo ładna – mruknął. – Jak na swoją cenę.
– Drapie – poskarżył się Mort. – Mam uczucie, że są tu ze mną różne inne... cosie.
– Tysiące chłopców byłoby bardzo wdzięcznych za taki ładny, ciepły... – Lezek zastanowił się i po chwili namysłu zrezygnował – ...ubiór.
– Mógłbym go z nimi nosić na zmianę? – spytał Mort z nadzieją.”

Przeczytane: 28.08.2017
Moja ocena: 8/10

środa, 4 października 2017

"Jak przejąć kontrolę nad światem, nie wychodząc z domu" Dorota Masłowska (56/2017)

Nieco prześmiewczy zbiór felietonów o kulturze masowej. Jak to z takimi zbiorami bywa, są teksty lepsze i gorsze, zabawne i nieco nijakie. Całość jednak wypada bardzo dobrze i świetnie prezentuje się od strony językowej i stylistycznej.

To taka diagnoza tego, co nas otacza. Dodajmy, że trafna diagnoza. Są tu „Kuchenne rewolucje” z Magdą Gessler, Bajm, „Dynastia”, paradokumenty. Kto z nas nie oglądał choćby jednego odcinka, niech pierwszy rzuci kamieniem. A więc to poniekąd ironicznie o każdym z nas. Też się czasem dziwię, jakim cudem niektóre telewizyjne twory zrobiły karierę – fenomenu paradokumentów nie pojmę nigdy. 

Znakomicie napisane. Język cudny. Przeczytałam gdzieś opinię sfrustrowanego czytelnika, że tego bez słownika czytać się nie da. No cóż, po coś słownik wymyślono i najwidoczniej tenże czytelnik powinien się w takowy zaopatrzyć. Do tego ironia taka, jaką lubię. Polecać będę.

Przeczytane: 09.07.2017
Moja ocena: 7/10

wtorek, 1 sierpnia 2017

6na1 "Świnia ryje w sieci, czyli z pamiętnika hejtera" PigOut (61/2017)

Halo, halo! Tu projekt #6na1! Tym razem obśmiewamy naszą rzeczywistość i wraz z PigOutem kpimy z czego tylko się da!

No dobra, byłam sceptycznie nastawiona do tej książki i powiedzieć, że byłam „trochę sceptyczna” to nie powiedzieć nic. Nie to, że mam coś przeciwko autorowi (bo nie znam, to nie mam nic przeciwko), ale powiedzmy, że mój stosunek do książek wydanych przez celebrytów, blogerów, aktorów jest dość oziębły. Tym razem przyznać jednak muszę, że ubawiłam się przednio, przeczytało się to szybko, więc jeśli tylko nie spodziewacie się czegoś na miarę „Dziadów” czy choćby „Lalki”, to śmiało mogę Wam „Świnię…” polecić. Wartkim korytem (sic!) myśli PigOuta spływają i za pomocą lekkiego pióra przybrały nawet zabawną postać.

Mojemu początkowemu negatywnemu nastawieniu sprzyjał też tytuł. Świnia, hejter… No faktycznie, hejt jako coś, czym należy epatować. Tymczasem okazało się, że hejtu w książce nie ma wcale. Jest sarkazm, jest ironia (również autoironia), ale to nie hejt od razu. Uwielbiam sarkazm i ironię, więc stopniowo, strona za stroną, było coraz lepiej.

Książka to zbiór krótkich, szyderczych tekstów, prawie że samo się czytających. Nie wiem, czy teksty w książce są powieleniem bloga, bo bloga PigOuta nie znam. Jakbyście chcieli wyszydzić wszystko co przyjdzie Wam do głowy, to PigOut podpowie Wam jak. Niczemu z otaczającego nas świata nie ujdzie na sucho. I choć faktycznie może to wyglądać początkowo na hejt, to tak naprawdę jest to prześmiewcze i krytyczne spojrzenie na dzisiejszy, współczesny świat.

Bo wiecie, prawda jest taka, że ja to się z wieloma przemyśleniami PigOuta zgadzam i identyfikuję. No bo czy ja to się mało zastanawiałam nad fenomenem crocksów? Ależ zastanawiałam. Niestety, do niczego nie doszłam i popularności tych plastikowych kapci nie rozumiem nadal. Podzielam z PigOutem również zdanie o spędzaniu Sylwestra i gdybym miała telewizor, byłabym podobnym nolifem oglądającym koncerty emitowane przez TVP czy TVN. Jak się okazuje, jestem jeszcze większym nolifem, bo z powodu braku szklanego ekranu, nawet na telewizyjnych koncertach się nie ubawiłam. Właśnie z rozdziału o mało hucznym Sylwestrze przed tv pochodzi jeden z cytatów, który wywołał u mnie potężny atak śmiechu:

„Stolicę rozświetlił dopiero Piasek… swoimi zębami. Jebaniutki, wyglądał, jakby zrobił sobie protezę z drażetek gum Orbit.” (s.150)

Ostatnia część książki to najwięcej prywaty autora. Czytacie pudelka? Ja nie, ale jak widać, tkwi we mnie potrzeba popodglądania czyjegoś życia. Z niekłamaną przyjemnością czytałam o złej karmie krążącej nad PigOutem i czułam się jak rasowa czytelniczka internetowych portali plotkarskich (przynajmniej tak to sobie wyobrażam). Mój wewnętrzny troll cieszący się z nieszczęścia innych został nakarmiony.

Zawsze mam problem z oceną takich książek. Z jednej strony, trudno to w ogóle nazwać książką – w porównaniu z ‘prawdziwą’ literaturą, ocena 7/10 to naprawdę duuuużo. Jeśli jednak nieco spuścić z tonu i porównywać „Świnię…” jedynie z innymi książkami ze swojej kategorii, to wypada to naprawdę śmiesznie.

Już myślałam, że jestem aspołeczna, że tak bardzo nie rozumiem szału promocji w Lidlu, sukcesu crocksów i Greya. Dzięki PigOutowi widzę, że co najmniej jeszcze jedna osoba ma podobnie. 

Przeczytane: 26.07.2017
Moja ocena: 7/10

Recenzje pozostałych blogerów biorących udział w projekcie znajdziecie tutaj:

środa, 21 czerwca 2017

"Imieniny" Małgorzata Musierowicz (30/2017)

Jeżycjada; tom 12

Po nieudanej „Córce Robrojka” nadszedł lepszy tom Jeżycjady. 
Może nie jest to opowieść na miarę pierwszych tomów cyklu, ale zdecydowana poprawa i odbicie z trendu spadkowego. Zastanawiam się, czy kolejne miłostki, bunty nastolatków, tworzące się pary, małżeńskie kłopoty i ciąże to schemat w jaki popadła autorka, czy może po prostu taka jest kolej życia i nie ma się co czepiać, że właściwie ‘znów to samo, tylko trochę inaczej’. 
Poza błahymi (acz niesamowicie poważnymi dla nastolatki) wydarzeniami dziejącymi się w ciągu kilku imieninowych dni, pojawia się kwestia istotna i dręcząca Laurę – jej ojciec Pyziak. Bunt Laury, trzpiotki, której do tej pory wszystko wybaczano, przybiera tu poważniejszą i wcale nie cukierkową postać. Wchodzi w okres dojrzewania z hukiem i świadomość bycia córką Janusza Pyziaka w tym nie pomaga. Dobrze, że autorka wlała łyżkę dziegciu do beczki miodu z Roosevelta. Choć życzę Borejkom jak najlepiej, to takie mniej przyjemne momenty dodają im tylko autentyczności. 

Przeczytane 9.04.2017
Moja ocena: 7/10 

czwartek, 16 lutego 2017

"Córka Robrojka" Małgorzata Musierowicz (6/2017)

Jeżycjada, tom 11

Ugh… Z dotychczas przeczytanych części Jeżycjady, ta dostaje ode mnie najniższą ocenę… Nie ujęło mnie prawie nic. Wątek tytułowej córki Robrojka, Belli, nudny jak flaki z olejem. Przeszczep (kto autorce wymyśla te ksywki?!), motyw z krasnalami ogrodowymi, fajerwerki na styropianowej łódce – no porażka. Flaki z olejem. Początkowo czekałam, że to się jakoś rozkręci, że przecież musi coś dalej z tym być (poza oczywistą od początku, acz ujawnioną na końcu, nicią sympatii miedzy Bellą i Przeszczepem), ale nie, nic z tych rzeczy. Kolejne przygody nastolatków nudne i coraz nudniejsze. A niestety, stanowiły znaczącą, większą część książki. 

Sam Robrojek – no cóż… Szkoda go trochę, ale swojemu ‘koledze’ Majchrzakowi mógłby się jakoś postawić. A tak, siedzi cichutko i co się stanie to się stanie.

Jedynie Natalia i jej dziwna sympatia do Robrojka była czymś, co dla mnie uratowało choć odrobinkę z całej książki. To jedyny jasny punkcik. Choć może mały, ale jednak był to jakiś przebłysk czegoś nie do końca nudnego i nijakiego. 

Miłe były też momenty, w których pojawiała się mama Borejko – choć w „Córce Robrojka” tych momentów było niestety niewiele. 

Przykro mi bardzo, że muszę tak nisko ocenić jakąkolwiek część Jeżycjady (i proszę mi teraz nie mówić, że będzie jeszcze gorzej!), no ale w mojej opinii nie udała się autorce ta część…

Przeczytane: 15.01.2017
Moja ocena: 5/10

niedziela, 5 lutego 2017

"Ch...owa Pani Domu" Magdalena Kostyszyn (5/2017)

Auć. Nie tak miało być… Miało być śmiesznie, zabawnie, na luzie, szybko. Szybko było, owszem. Na luzie? Nie wiem czy nie aż za bardzo i zamiast śmiesznie było nudno. Az szkoda o tym pisać, bo wyżywać się nie chcę, a pochwały jakoś żadne do głowy mi nie przychodzą. 

Nie wiem co poszło nie tak, ale profil Ch..owej Pani Domu na fb lubię, a tu może raz się roześmiałam. 
I owszem, niby identyfikuję się ze sporą liczbą przedstawionych przypadków, słodycze kocham miłością nieskończoną, a fotel uważam za najlepszą szafę jaką ludzkość wymyśliła. Tyle tylko, że to nie sprawiło, że książka wydała mi się fajna (‘dobra’ tu nie pasuje, bo ta książka z założenia dobra być nie może; może być śmieszna, zabawna albo fajna właśnie).

Rzuciło mi się w oczy dość częste „boże” lub „jezu” uparcie pisane przez autorkę małą literą. Już myślałam, że zepsuł jej się Caps Lock (wszak Jezus to imię, nawet jeśli dla autorki nie jest znaczącą postacią). Ale nie, Caps Lock działał, bo już „Excel”, „Motywatorka Przyziemnej Codzienności”, „YouTube” czy „Dzień Ręcznika” zasłużyły na wielką literę. Może i dla niektórych to pierdoła, ale bardzo mnie takie rzeczy rażą. 

Świadomie po tę książkę sięgałam. Miałam nadzieję na nieco rozrywki w ironicznym wydaniu. Nie wyszło. 

Przeczytane: 14.01.2017
Moja ocena: 5/10

poniedziałek, 23 stycznia 2017

"Tytus, Romek i A’Tomek. Księga X" Papcio Chmiel (4/2017)

No, po nudach w poprzednich księgach wreszcie coś fajniejszego. Bywało wesoło, roześmiałam się nieraz, co od jakiegoś czasu w „Tytusie” się nie zdarzało.

Tym razem Papcio Chmiel funduje czytelnikowi historię ewolucji człowieka w przyspieszonym tempie i wprowadza w istotny temat jakim jest ekologia i ochrona przyrody. Czyli i zabawnie, i pożytecznie.

Jest lekko, jest zabawnie, kilka żartów słownych naprawdę przednich. Poza typowym absurdem, tu naprawdę żarty są inteligentne, udane, ale też mają drugie dno i niosą przesłanie. Temat ekologii jest jednym z poważniejszych, z jakim chłopakom przyszło się zmierzyć. Dlatego też może Papcio Chmiel uniknął wplatania poprawności politycznej w treść komiksu.

A’Tomek: Teraz kwiat trzeba zapylić, a tu owadów ani śladu. Tytus, zastąpisz pszczółkę.
Tytus: Mieliście mnie uczłowieczać, a nie uowadziać.

Przeczytane: 13.01.2017
Moja ocena: 7/10






poniedziałek, 7 listopada 2016

"Już nic nie muszę" Stefania Grodzieńska (31/2016)

Wstyd przyznać, ale do czasu tej lektury nie bardzo wiedziałam z czym powiązać panią Stefanię… Owszem, nazwisko o uszy mi się obiło, może nawet w kontekście radia czy kabaretu, ale raczej w dalekim kościele te dzwony biły. Cieszę się więc, że trafiłam na jej autobiografię i moja niewiedza choć trochę została ukrócona.

„Już nic nie muszę” czyta się bardzo przyjemnie. Książka napisana jest ładną polszczyzną, momentami taką ‘z tamtych czasów’ – co bardzo lubię. Miłe (i po prostu ładne) są wspomnienia autorki o innych satyrykach czy pisarzach (np. o Brzechwie).
Autorka pokazuje nam swoje życie od młodości aż do czasów teraźniejszych. Czyli całe jej życie. Historie rodzinne, historie miłosne, trudną rzeczywistość życia w Polsce na przestrzeni XX wieku. Wszystko to pokazane jest w sposób taki, że nic nie nudzi, nie przytłacza, jedno wydarzenie nie dominuje nad innymi.

Pani Stefania jest w książce naturalnie dowcipna – nie sili się na żarty, a one same wychodzą. Urzeka autoironią i spojrzeniem na siebie z dystansem. Takie książki lubię. Zachęcam, naprawdę warto po autobiografię Pani Stefani sięgnąć.

Przeczytane: 7.05.2016
Moja ocena: 8/10

sobota, 20 sierpnia 2016

"Noelka" Małgorzata Musierowicz (58/2015)

"Noelka" to część Jeżycjady, której akcja dzieje się w Wigilię. I tak, wiem, że lipiec to niekoniecznie najlepsza pora na bożonarodzeniowe opowieści, ale taka akurat pora wypadła mi na ten tom Jeżycjady. Pora porą, ale i tak mi się podobało! Pewnie czytając to w grudniu, jeszcze bardziej pochłonęłaby mnie ta historia, jeszcze mocniej czułabym zapach choinki i pichconych smakołyków w kuchni Borejków. Ale i tak na dwa lipcowe popołudnia przeniosłam się do deszczowego grudnia 1991 roku, wczuwając się w świąteczną atmosferę.

Elki, głównej bohaterki, niestety nie polubiłam zbytnio. Podpadła mi na samym początku i trudno mi już potem było zmienić zdanie o niej. Tą część Jeżycjady mam w domu, ale szczerze mówiąc, nie pamiętam, żebym ją kiedyś czytała… Książeczka nie gruba, ale naładowana emocjami, przeżyciami. Radosna, cudna. No i ogromnie miło było pobyć w kuchni Borejków oraz razem z Elką i Tomkiem Kowalikiem poodwiedzać, choć na krótko, bohaterów znanych nam z poprzednich części. Spotkaliśmy więc Anielę Kowalik, teraz już Żeromską, jej wuja Mamerta, Kreskę, obecnie żonę Maćka Ogorzałki, profesora Dmuchawca, Cesię Żak i Hajduków. Jak to w święta bywa – było nostalgicznie, ale i miło. 

Książka jeszcze z tych dobrych, mądrych. Urocza.

Przeczytane: 5.07.2015
Moja ocena: 8/10

piątek, 5 sierpnia 2016

5na1 "Prawa i powinności" Karina Pjankowa (45/2016)

5na1 po raz piąty - lipiec 2016


Ileż ja napsioczyłam na tę powieść. Ileż to Jacek, który wymyślił jej czytanie, musiał się nasłuchać. Fraza „nie lubię fantastyki” odmieniana była przez wszelakie gramatyczne formy i czasy. Stosowana przez mnie była w co drugim zdaniu, nawet jak rozmawialiśmy o czymś zupełnie innym. Nawet nie delikatnie, bo wprost i otwarcie wyrażałam swą niepochlebną opinię o tym gatunku literackim. Tak, chciałam by wszyscy ‘umoczeni’ w projekt 5na1 zdawali sobie sprawę z krzywdy, jaka dziać mi się będzie w lipcu, w miesiącu, w którym to czytać mieliśmy „Prawa i powinności”. Podbudowywało mnie to, że dziewczyny podchodziły do tej książki podobnie. Nadszedł jednak taki moment, w którym odwlekanie lektury nie miało już sensu, więc z nieukrywaną niechęcią zabrałam się za czytanie. 

Przez pierwsze strony nawet nie próbowałam pozbyć się mojego negatywnego nastawienia, tymczasem około strony 50, ze zdziwieniem zauważyłam, że niechęci już nie ma, a ja coraz częściej się uśmiecham. Około strony setnej, choć jeszcze nie rozumiałam ‘akcji’, podczas której bohaterowie szli i szli, to regularnie wybuchałam już śmiechem, a liczba zaznaczanych cytatów, co bardziej mnie bawiących, była już potężna. Ubawiłam się przednio podczas tej lektury. 

Bohaterowie powieści Pjankowej to grupka przedstawicieli różnych ras. Poznajemy więc elfy, krasnoluda, leśną demonessę, ogra, dwupostaciową, górskiego demona i pogromcę smoków. Same smoki w powieści też się przewijają (czy też raczej przelatują). Jest też i Raywen – Władca, który początkowo ukrywa swą tożsamość przed współtowarzyszami podróży, nekromanta, a przy tym wszystkim altruista, dbający bardziej o swych przyjaciół, niż o siebie samego. Chciałoby się wręcz rzec ‘dusza człowiek’, no ale Raywen człowiekiem nie jest.

Wspomniana grupka jest początkowo dla siebie obca, jako przedstawiciele różnych ras nie przyjaźnią się, często traktują się jak zło konieczne, a już najbardziej niechciany w towarzystwie jest Raywen. Dopiero w drugiej połowie powieści współtowarzysze powoli porzucają myśli o skróceniu egzystencji irytującego ich nekromanty. Demonessa ma fochy, pogromca smoków jako swój święty obowiązek widzi wymachiwanie szabelką przed nosem smoków, jeden elf na okrągło coś je, drugi dosłownie przykleił się do Władcy i nie odstępuje go na krok, a każdy z bohaterów obdarzony został ciętym językiem. W takich to pięknych okolicznościach przyrody, bardzo powoli i niespodziewanie dla wszystkich rodzi się przyjaźń a nawet i miłość. Widzimy, jak z dnia na dzień, dla bohaterów ważniejsi stają się inni, nie oni sami, jak pod przykrywką złośliwości czai się troska. „O dziwo, mimo wysiłków demonessy Raywen nadal oddychał” – zapewniam, w tym wypadku to oznaka miłości. Kto się czubi, ten się lubi, w najczystszej postaci. 

Złośliwe pogaduszki skrywają też inne mądre stwierdzenia: 
„Bez względu na to, jak bardzo starasz się uchronić młodsze rodzeństwo przed wszystkimi nieszczęściami świata, ono i tak je znajdzie.” 

„”Nigdy” to raczej niebezpieczne słowo – uśmiechnął się ze smutkiem mag. – Lubi kłamać i zwodzić”

Obrywa się też rasie ludzkiej: 
„Umysł człowieka nie ma elfiej giętkości, lecz jeśli się wie, co robić, można kierować nawet ludźmi. Lekko wzmocnić strach przed niewiadomym, dodać nieco rozdrażnienia, wmówić poczucie zagrożenia”. Jakże to dziś prawdziwe!

„Żadnej logiki… a może ludzie w ogóle nie myślą logicznie?”

Polubiłam wszystkich bez wyjątku bohaterów powieści, a to nie często się zdarza. Polubiłam też te ich złośliwo-sympatyczne wzajemne relacje, a szczególnie przywiązanie Lena do Władcy.

Język powieści jest prosty, acz uroczo cięty. Humor, ironia i sarkazm – dokładnie takie, jakie lubię.

Minusy? Owszem, są. Tak naprawdę to w powieści nic się nie dzieje. Bohaterowie idą, idą, nadal idą, trochę sobie podogryzają, dalej idą, zrobią jakąś rozróbę, po czym dalej idą. Nieco więcej dzieje się pod koniec książki, ale też trudno nazwać to wartką akcją. Pod płaszczykiem tej wędrówki dostrzegam ‘głębsze treści’, o których wspomniałam wcześniej, ale przyznam, że przeszło 500 stron to nieco dużo, jak na taki brak akcji…
Minus numer dwa – paskudna okładka. Jedna z brzydszych, jakie ostatnio widziałam. Bohaterów wyobrażam sobie zupełnie inaczej niż te stwory widniejące na okładce, wolę więc nie zastanawiać się kto jest kim. 

Jak wspomniałam na samym początku, fantasy nie znam i nie lubię (muszę to jeszcze przemyśleć i swoje nielubienie zweryfikować), moja znajomość tego gatunku ogranicza się do Harrego Pottera, nie mam więc kompletnie żadnego porównania i nie mnie oceniać jak wypadają „Prawa i powinności” na tle innych książek z tego gatunku. Jeśli jednak moje wyobrażenie o fantasy jest choć trochę zgodne z prawdą, to powieść ta jest fantasy w najczystszej postaci, z przymrużeniem oka, podszyta humorem i ironią. Jeśli ten gatunek tak ma wyglądać, to ja chcę więcej!

Nie jest to literatura na miarę Nobla, ale z pewnością dobra to rozrywka. Biorąc pod uwagę fakt, że autorka powieść wydała mając 19 lat, zastanawia mnie, czy to właśnie ten wiek, nie jest najlepszy na czytanie takich książek, ale co tam, ja uśmiałam się przy tym zdrowo.

Dziękuję przy tym Jackowi, bo bez jego szalonego pomysłu fantastyka nadal pozostawałby dla mnie czymś odległym i niezachęcającym.


Przeczytane: 4.08.2016
Moja ocena: 7/10

Język: 5 (jak na taki gatunek)
Emocje: 3 (średnia moich emocji podczas czytania /5/ i tych, które są w powieści /1,5/)
Pomysł: 3 (bez znajomości innych książek fantastycznych, trudno mi to oceniać)
Akcja: 2 (jaka akcja?)


Recenzje pozostałych blogerów biorących udział w projekcie znajdziecie tutaj:

poniedziałek, 25 lipca 2016

"Brulion Bebe B." Małgorzata Musierowicz (28/2015)


Jeżycjada; tom 6

Z każdą kolejną częścią Jeżycjady utwierdzam się w przekonaniu, że ten cykl jest niesamowity pod wieloma względami.

Po pierwsze, są to przezabawne i urocze książki, pisane dla nastolatek, o nastolatkach, a przy tym są niesamowicie wartościowe, poruszają ważne i poważne problemy i na dodatek trafiają też do dorosłych.

Po drugie, pod płaszczykiem każdej zabawnej sytuacji i każdej pojawiającej się postaci, kryją się ważne sprawy. W „Brulionie” m.in. ukazana jest waga więzi rodzinnych, relacji między najbliższymi.

Po trzecie, urzeka mnie, jak genialne jest przenikanie postaci z powieści na powieść. Wszyscy bohaterowie dorastają wraz z kolejnymi częściami, ci drugoplanowi wychodzą na pierwszy plan, ci pierwszoplanowi stanowią tło kolejnych opowieści. Pani Borejko siwieje, beztroska Gabi zmaga się z trudnym życiem samotnej matki, zaangażowany w wychowanie młodzieży profesor Dmuchawiec nieuchronnie zbliża się ku schyłkowi życia, choć zaangażowania nadal nie można mu odmówić. A kłamczucha pozostaje kłamczuchą. Poza tym, że uważam to ze jeden z genialniejszych zabiegów, jakie można spotkać w przeróżnych cyklach, to niesamowicie mnie to wzrusza. Pod tym względem, w „Brulionie Bebe B.” największe wrażenie zrobiła na mnie właśnie postać profesora Dmuchawca, schorowanego, coraz bardziej niedomagającego. Tym samym, autorka wskazuje na nieubłagany upływ życia i naturalne, choć nie zawsze przyjemne, koleje ludzkiego losu. Dodatkowo, wszystko to przedstawione jest ze smakiem, z dużym wyczuciem, językiem, który może rozczulić, ale nie bulwersować/ czy zniechęcać zbytnią ckliwością.

Po kolejne, autorka dobrze oddaje klimat i rzeczywistość czasów, kiedy dane historie się dzieją. Choć nie ma tu polityki wprost, to jednak doskonale można zorientować się w warunkach życia w ówczesnej Polsce.

A po jeszcze kolejne, choć zapewne nie ostatnie, choćby nie wiem co się w ‘Jeżycjadzie’ działo, to bije z nich optymizm. Na każdą, nawet trudną sytuację pokazane jest spojrzenie z jasnej, pozytywnej strony. Autorka, poprzez swoich bohaterów wskazuje, że fajniejsze może być dostrzeganie nawet małych plusików w codziennym życiu niż szukanie dziury w całym, a do tego, pokazuje, że wśród szarzyzny naprawdę można odnaleźć powody do uśmiechu.

Z bohaterów „Brulionu” polubiłam Bebe, tą nieco oschłą introwertyczkę. I choć wcale się z nią nie identyfikuję, bo jest ona moim całkowitym przeciwieństwem, bo wzbudziła ona moją sympatię. Irytował mnie natomiast Bernard, choć jego wpisy w brulionie Bebe były przezabawne.

Cieszę się, że tyle Jeżycjady jeszcze przede mną :)

Przeczytane: 20.03.2015
Moja ocena: 9/10

środa, 27 kwietnia 2016

"Półdiablę weneckie" Józef Ignacy Kraszewski (55/2015)

Bardzo mi się podobało!
Po książkę sięgnęłam przypadkiem – niespodziewanie zostałam na noc u rodziców, nie miałam książki ani czytnika ze sobą, a moja mama ma całą półkę z książkami Kraszewskiego. Spytałam, mama powiedziała, że zaczytywała się w Kraszewskim swego czasu i w latach 80. kupowała wszystko jego autorstwa, co akurat się trafiło. Nie bardzo wiem, jak to się stało, że ta cała półka z Kraszewskim nie skusiła mnie do tej pory… Nie czytałam nic jego autorstwa (hmm, chyba że coś w szkole, ale tego nie pamiętam).

„Półdiablę weneckie” zachęciło mnie tytułem i tym, że akurat do Wenecji miałam lecieć. Miło więc było lądować w Wenecji w tym samym czasie, co akurat bohaterowie w książce do Wenecji przybywali :)

Z reguły akcji powieści tu nie opisuję, ale zdaję sobie sprawę, że nie jest to najpoczytniejsza obecnie książka, więc kilka słów o treści: Konrad, szlachcic polski z korzeniami włoskimi, udaje się wraz ze swym węgrzynkiem, Maćkiem, do Wenecji, poznać miasto swych przodków. W planach ma również pielgrzymkę do Ziemi Świętej, ta jednak nie dochodzi do skutku. Obaj panowie zakochują się pięknych pannach weneckich i tak oto autor przedstawia nam dzieje obu bohaterów. Konrad, po szybkim ożenku z piękną Cazitą przybywa do Polski, jednak jego ukochana tęskni za Wenecją. Choć Konrad opóźnia powrót do Włoch ile może, w końcu ulega namowom żony i wracają do Italii. Tu znów on nieziemsko tęskni. Nic w Wenecji nie jest w stanie zastąpić mu polskich „drzew strojących się w brylantowe perły zamarzłej wody”, rzek pokrytych lodem, głosu bożego, który „odzywa się szumem lasów i pól szelestem”.

O czym tak naprawdę jest książka? Znajdziemy tu miłość (fajną, dziewiętnastowieczną, zawstydzoną spojrzeniami, gdzie dotyk dłoni jest szczytem w relacjach damsko-męskich, na który dobrze wychowana dama może sobie pozwolić). Znajdziemy też dużo tęsknoty za ojczyzną. Czytając powieść aż widać jak Konrad usycha z tęsknoty. Kraszewski pisał „Półdiablę…” w Dreźnie, kiedy sam przebywał na przymusowej emigracji, tym bardziej więc przedstawione emocje odbiera się jako prawdziwe.

Urzekł mnie język jakim książka jest napisana – zarówno ówczesna polszczyzna (książka napisana została w 1865 roku), jak i humor, który autor do powieści przemycił. W powieści, już od pierwszych stron, znaleźć można mnóstwo stwierdzeń, jakże prawdziwych i dzisiaj. Fragment jak poniżej, z pierwszej strony powieści, zaskoczył mnie niesamowicie – toż to słowa, które dziś mogłabym wypowiedzieć, 150 lat po tym, jak zostały napisane!:

„Dawne czasy i u nas, i wszędzie obfitsze były w oryginały, i nie było jeszcze tej łatwości przebiegania świata, która dziś ściera piętna, ogładza obyczaje, przenosi ludzi, a za nimi jakiś ogólny ton europejski, który w istocie zależy na tym, żeby być podobnym do wszystkich, a jak najmniej do siebie samego. Nawet twarze tracą powoli charakter dawny, wybitniejszy, przywdziewając jakąś maskę tandetną, którą staranne wychowanie nadaje… Wszyscyśmy do siebie podobni, z małymi różnicami”. Od tego momentu, czyli od pierwszej strony książki, powieść mnie ‘kupiła’ i tak pozostało do końca.

Półka mojej mamy z Kraszewskim zostanie odkurzona, bo na pewno będę go dalej czytała. 

Przeczytane: 30.06.2015
Moja ocena: 8/10

niedziela, 17 kwietnia 2016

"Nutria i Nerwus" Małgorzata Musierowicz (11/2016)

Jeżycjada; tom 10

Tym razem bohaterką, wokół której toczy się akcja Jeżycjady jest Natalia Borejko, w rodzinie zwana Nutrią. To chyba pierwszy tom serii, który wydał mi się nudnawy i najmniej mnie rozbawił, a na dodatek główna bohaterka niesamowicie mnie irytowała. Cała historia jest tak nieprawdopodobna, że nawet jak na niezwykłość Jeżycjady to trochę za dużo. Bo to, że Borejkowie i przygody na Jeżycach są nieco niezwykłe to wiemy od pierwszego tomu, ale do tej pory uwydatniało to tylko magię płynącą ze stron kolejnych części serii, ale w „Nutrii i Nerwusie” te niezwykłe wydarzenia są jedynie naiwne i irytujące.

Akcja dziesiątej części serii dzieje się podczas kilku czerwcowych dni, na początku wakacji. Natalia wybiera się ze swoimi dwiema siostrzenicami, Różą, zwaną Pyzą i Laurą – Tygryskiem nad morze. I aż trudno uwierzyć, że jest to pomysł rozsądnej Gabrysi. Początkowo sama Nutria nie jest pomysłem Gabrieli zachwycona. Po zerwaniu z Tuniem marzy o spokoju, a jak słusznie przeczuwa, wakacje z siostrzenicami do spokojnych należeć nie będą. W końcu jednak ulega siostrze i tak oto trzy dziewczyny wsiadają do pociągu, rozpoczynając swą wakacyjną przygodę. I od tego już momentu akcja staje się nieprawdopodobna. Nieprawdopodobna – jak dla mnie – w sposób tak naiwny, że aż ciężkostrawny. Kilka przykładów? Proszę bardzo – obcy facet przykuwa kajdankami dziewczynę w pociągu. I jakoś nie wynika z tego wielka draka. Natalia z dwiema dziewczynkami wysiada z pociągu na przypadkowej stacji, nie informuje o tym rodziny i nie wpada na to, że może jednak jest to z jej strony nieco nieodpowiedzialne. Tygrysek łapie ospę, ale wydaje się to nie przeszkadzać Natalii w dalszej ucieczce przed Nerwusem. No muszę przyznać, że trochę za dużo tej nieodpowiedzialności i głupoty Natalii, i jeszcze większej głupoty Nerwusa (sam pomysł podążania na Natalią nie należy do najmądrzejszych). Warto też wspomnieć, że cała akcja – od decyzji o wakacjach, poprzez poznanie się Nutrii z Nerwusem, ich wzajemną niechęć po chwilę gdy stają się sobie bardziej przychylni – obejmuje raptem cztery-pięć dni. Powiem tak – gdyby nie daty podane przez autorkę, myślałabym, że to historia co najmniej trzytygodniowa.

Wyszła mi opinia dość negatywna, ale zapewniam, że choć ta część przypadła mi nieco mniej do gustu, to nadal jest ona ciepła, pozytywna i czuć miłość w rodzinie Borejków.

Mimo mojej nieco niższej oceny tego tomu Jeżycjady, zachęcam do lektury i dołączenia do magicznego świata Borejków!

Przeczytane: 13.02.2016
Moja ocena: 6/10

piątek, 15 kwietnia 2016

"Równoumagicznienie" Terry Pratchett (63/2015)

Świat Dysku; tom 3
(Cykl o Czarownicach z Lancre)

„Mam wrażenie, że nie całkiem zrozumiałaś. Ja nie chcę uderzać o ziemię. Ziemia nigdy mi nic nie zrobiła”
No pokochałam Esk i Babcię całym sercem :) Obie cudne.

Wspaniale napisana książka, język uroczy, zabawny, takich jak wyżej pozaznaczanych cytatów mam w tej niezbyt dużej książeczce całkiem sporo.
Książka ta nie tylko jest zabawna, ale też mądra. Kobietę-maga i dziś możemy spotkać.  A nie tak jeszcze dawno temu, kobieta-lekarz, kobieta-kierowca, inżynier itp., odbierana była tak samo, jak Esk w męskim świecie magów.

„…a chociaż jego ciało napodróżowało się sporo, umysł nigdy nie przekroczył granic własnej głowy” – za takie właśnie genialnie sformułowane spostrzeżenia lubię Pratchetta coraz bardziej. Przygodę ze Światem Dysku zaczynam (czytam po kolei, więc to moja 3 książka z cyklu), ale Pratchett już zdobył moje serce swym ironicznym, niejednokrotnie sarkastycznym, ale zawsze bystrym i trafnym postrzeganiem świata. Cieszę się, że jeszcze tyle Świata Dysku przede mną!

Przeczytane: 24.07.2015
Moja ocena: 8/10

sobota, 7 marca 2015

"Dom na klifie" Monika Szwaja (21/2015)

Ciepła to książka, zabawna, dobra, tyle tylko, że niesamowicie nierealna z naiwnymi historyjkami :) W tym przypadku to nie zarzut, bo całość tworzyła zgrabną historyjkę, wesołą, dobrze się czytającą, ale w takie przypadki w realnym życiu to nie ma co wierzyć, co stwierdzam z przykrością :)

Mamy oczywiście happy end, choć nie od początku się na niego zanosi. Sytuacja nie jest łatwa, Zosia jest niezamężną kobietą, która już patrzeć nie może na warunki w domu dziecka, w którym pracuje. Chciałaby założyć rodzinny dom dziecka, no ale do tego potrzebna jest rodzina (czytaj: mąż, którego Zosi brak), miejsce na dom dziecka (którego również Zosi brak), chody u lokalnych władz (no i tego też Zosi brak). No lekko nie jest. Ale nagle pojawia się Adam, którego spadek od cioci, praca w telewizji, no i on sam, mogą zaradzić każdemu w wymienionych Zosinych ‘braków’. Zaczyna się od małżeństwa z rozsądku, kończy na miłości.

Temat poruszany w książce nie jest tak całkiem miły i przyjemny – domy dziecka, te państwowe kontra rodzinne. Udusić by się chciało dyrektorkę domu dziecka, kiedy się o jej ‘milutkich’ postępkach czytało. Do tego uroczy, zabawny język, pośmiać się można. No czyż nie brzmi to cudnie:
„Zosia Czerwonka była naładowana kompleksami po same uszy (...) Nie poznała dotąd mężczyzny swojego życia (…) Adamowi zrobiło się trochę głupio za tych wszystkich facetów, którzy nie chcieli takiej sympatycznej Zosi. Po prawdzie, on też jej nie chciał...". Styl i język są dla mnie największą zaletą tej książki!

To pierwsza książka Moniki Szwai, jaką czytałam (chyba pierwsza, nie kojarzę nic innego), ale zapewne nie ostatnia.

Przeczytane: 3.03.2015
Moja ocena: 7/10

sobota, 28 lutego 2015

"Służące" Kathryn Stockett (20/2015)

Cudna książka!

Bardzo, bardzo mi się podobała.

Przepięknie opowiedziana historia Murzyńskich służących w amerykańskich domach w Ameryce lat 60., widziana oczyma trzech kobiet.

Wspaniałe połączenie humoru, życiowych prawd, realizmu, paradoksu, a wszystko to w pięknym stylu.

Pomimo sporej objętości książki pochłania się ją szybciutko, jest tak wciągająca, że nie mogłam się oderwać, mimo, że po obejrzanym kilka lat wcześniej filmie wydarzenia z książki nie były dla mnie niespodzianką. Żal mi było jak już powieść się skończyła, chętnie przeczytałabym ciąg dalszy losów głównych bohaterek. Obejrzany wcześniej film również bardzo mi się podobał i choć pewne rzeczy z książki już wiedziałam, to nic a nic nie odebrało mi przyjemności z czytania.

Urzekł mnie styl, język, jakim napisana jest książka. Autorka doskonale sobie poradziła z trzyosobową narracją, każda z postaci miała swój charakterystyczny język, sposób mówienia, swoje zwroty. Początkowo sądziłam, że jest jakiś błąd w druku, kiedy czytałam „W pierszy dzień…”, „wczorej we wieczór…”, ale kiedy już wiedziałam, że to nie żaden błąd, to uśmiałam się przednio, że autorka tak rewelacyjnie, poprzez charakterystyczne słownictwo, styl, oddała inność każdej z bohaterek!

A do tego ten uroczo oddany klimat lat 60. w wypowiedziach bohaterów:
* „Matka mnie strofuje z powodu palenia, sama zresztą wiem, że powinnam rzucić, ale przecież od papierosów się nie umiera”
* „W tym artykule napisano, że jest na to lekarstwo, taka specjalna herbatka z korzenia…” (chodzi o lekarstwo mające pomóc Skeeter w jej ewentualnych ciągotkach ku kobietom). No cudo samo w sobie!

Choć wiedziałam o czym książka będzie, to i tak wzbudziła ona we mnie mnóstwo różnych emocji. Momentami się uśmiałam, chwilami zasmuciłam, a w dużej mierze bardzo złościłam się na ‘białe panie’. Czytając pewne rzeczy, aż wierzyć się nie chce, że tak było naprawdę. Podziwiałam Aibileen za jej pokorę i trzymanie języka za zębami. Jako bardzo niepokorna osóbka, układałam w głowie możliwe riposty dla białych panienek, które to miałabym ochotę wygłosić na miejscu Aibileen. Dawno żadna książka tak mnie nie wciągnęła, poruszyła, zasmuciła i rozweseliła, polecam, polecam, polecam!

Przeczytane: 28.02.2015
Moja ocena: 9/10