Pokazywanie postów oznaczonych etykietą thriller medyczny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą thriller medyczny. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 21 lutego 2016

"Zapach śmierci" ("Déjà Dead") Kathy Reichs (5/2016)

Jakby komuś brakło cierpliwości do lektury całej opinii, to w skrócie:
  • głupota książkowej dr Temperance Brennan jest porażająca
  • postęp technologiczny naprawdę ułatwia pracę i życie
  • nieczęsto się to zdarza, a jednak – wolę ekranizację , choć dość luźno zaadaptowaną, niż książkę…
„Zapach śmierci” (książka występująca również pod tytułem „Déjà Dead”) to pierwsza część cyklu „Kości”. Opowiada o losach, głównie zawodowych, pani antropolog, dr Temperance Brennan. Tempe mieszka i pracuje w Quebec, a przyjechała z Karoliny Północnej, gdzie zostawiła córkę i burzliwe małżeństwo, o niejasnym dla mnie obecnym statusie. Tempe współpracuje z miejscową policją i choć współpraca nie wygląda różowo, to obie strony dążą do rozwikłania zagadki morderstwa kobiety, której poćwiartowane zwłoki znajdują w plastikowym worku.

O tym, że serial „Kości” kręcony jest na podstawie książki dowiedziałam się całkiem niedawno. Serial zaczęłam oglądać półtora roku temu i bardzo przypadł mi do gustu. Zachęcona dobrymi wrażeniami z serialu, szybciutko poszukałam pierwszej części z serii książek o dr Brennan. No i klops… O ile serial ogląda mi się bardzo szybko, tak z „Zapachem śmierci” było o wiele gorzej. Pierwsze 200 stron było nudne. Po prostu nudne. Rozwlekłe, nijakie. Owszem, jak na pierwszą część cyklu przystało, dowiedziałam się co nieco o głównej bohaterce, ale poza tym, to lektura pierwszej połowy książki nie wniosła za wiele do rozwoju akcji. Całą książkę czytałam pewnie ze trzy miesiące, z czego ponad dwa zeszły mi na pierwszą połowę. W tym czasie zdążyłam przeczytać sporo innych książek i mało mnie ciągnęło do powrotów na strony cyklu „Kości”. Z trudem, ale jednak wracałam, bo żal mi było porzucać książkę w połowie. Druga połowa była już zdecydowanie lepsza. Jak zaczęło się coś dziać, to się już działo i wciągało.

Główna bohaterka, Temperance Brennan, jest zupełnie inna od Tempe serialowej. Właściwie nie łączy je nic. Mają inne charaktery, inaczej wygląda ich sytuacja rodzinna. Inaczej się zachowują, inaczej mówią. Jedynym wspólnym mianownikiem jest niesamowity instynkt obu dr Brennan. To ich przeczucia prowadzą śledztwo zarówno to w książce, jak i w serialu, na właściwy tor.

Poraża głupota książkowej dr Brennan. Nie znajduję wytłumaczenia na jej notorycznie nielogiczne zachowanie. Od tak wykształconej i mądrej kobiety, która angażuje się w sprawę morderstwa, oczekuję zupełnie innego zachowania. Ja rozumiem, że akcja musiała się na czymś opierać i czymś trzeba zapełnić kolejne strony powieści, ale czy od razu trzeba to robić poprzez pozbawianie głównej bohaterki rozumu?

Dość zabawnie czyta się książkę, w której rozwój akcji w dużej mierze opiera się na technologii, a której akcja dzieje się w połowie lat 90. Brak komórek, ograniczone wykorzystanie komputerów, nie mówiąc już o internecie – to dobitnie pokazuje, jak postęp technologiczny ułatwia życie i pracę wielu z nas. I choć mija ‘zaledwie’ 20 lat od czasu, w którym rozgrywa się akcja „Zapachu śmierci”, to postęp technologiczny dokonał się w tym czasie ogromny.

Książka ma sporo minusów, z czego największe to właśnie nużące opisy i głupota w działaniu Temperance. Niemniej, druga połowa książki mnie wciągnęła, więc ostatecznie książki nie oceniam bardzo źle. Nie ukrywam, że dodatkowym plusikiem dla książki jest to, że lubię serial i mam nadzieję,  że kolejne części cyklu będą ciekawsze. Choć póki co, to odczekam trochę z kolejną częścią serii.

Przeczytane: 10.01.2016
Moja ocena: 6/10 

sobota, 16 maja 2015

"Autopsja" Tess Gerritsen (43/2015)


Rizzoli & Isles; tom 5

Tess Gerritsen to jak dla mnie najlepsza autorka kryminałów i thrillerów, póki co podoba mi się wszystko co czytałam jej autorstwa. Odpowiada mi zarówno styl i język jakim autorka się posługuje, jak i historie, które tworzy. Nie inaczej jest z „Autopsją”, choć nie przebija ona wg mnie lepszego „Chirurga”, „Skalpela” czy „Sobowtóra”.

O ile drastyczne sceny z książek Tess nigdy mnie nie przerażały czy zniesmaczały, tak w „Autopsji” jest nieco inaczej. Same morderstwa nadal mieszczą się w granicach mojej wytrzymałości, ale opisy brutalnych gwałtów trochę poza nie wykraczały. Aż mnie ciarki przeszywały, jak czytałam co wyprawiano z tamtymi kobietami.

Podobało mi się znów subtelne wplecenie w opowieść wątków z życia prywatnego detektyw Rizzoli i dr Isles. Subtelne, ale dokładnie opowiedziane, nie po macoszemu tylko zahaczone. Lubię obie bohaterki, lubię więc czytać co u nich się dzieje, choć doceniam, że ich życie prywatne nie stanowi większości opowieści i nie przysłania kryminalnej treści książki.

Polecam, a ja tymczasem powstrzymuję się od połknięcia na raz pozostałych części cyklu (nie chcę, żeby za szybko mi się skończyła przyjemność czytania o Rizzoli i Isles).

Przeczytane: 13.05.2015
Moja ocena: 7/10

piątek, 27 lutego 2015

"Sobowtór" Tess Gerritsen (18/2015)

Rizzoli & Isles; tom 4  

Wspaniała książka!
Z pięciu książek Tess Gerritsen, które czytałam do tej pory, to zdecydowanie jedna z lepszych, jak nie najlepsza (choć wszystkie były dobre). To niezbyt częste, żeby podobała mi się każda książka jakiegoś autora, po jaką sięgnę. Każdy autor ma jakieś swoje literackie wpadki, ale póki co, na taką wpadkę u Tess nie trafiłam i mam nadzieję, że jeszcze długo nie trafię.

Tym razem książka skupia się bardziej na doktor Isles, niż na detektyw Rizzoli, choć oczywiście wątki dotyczące Jane są kontynuowane z poprzednich części i wiemy, jak wygląda obecnie jej życie.

Początkowo za nic nie wiadomo, kto może być mordercą ani jak powiązać zabójstwo Anny z porwaniami młodych kobiet. Ba, nawet nie wiadomo, z której strony winnych szukać i od czego zacząć. Potem jak już wiemy kto stoi za porwaniami, to nadal sprawa nie zostaje wyjaśniona – bo zbrodniarza nie ma, nie wiemy nawet gdzie się ukrywa, jak dokonuje swoich zbrodni.

Charakterystyczne dla Tess robi się już ‘podwójne zakończenie’ – pierwsze, gdy wszyscy myślą, że sprawa jest rozwiązana i już sukces świętują, i zakończenie drugie – gdy tak naprawdę wszystkie elementy wskakują na swoje miejsce i nie pozostają już najmniejsze wątpliwości odnośnie prowadzonych śledztw.

Jedynym troszkę słabszym punktem jest wg mnie rozwiązanie kwestii zabójstwa Anny – odrobinę nie kleiło mi się to w logiczną i możliwą całość, ale to tylko maleńki minusik, nie mający żadnego wpływu na moją wysoką ocenę tej książki.

Po tym wszystkim nabrałam ogromnej ochoty na kolejne powieści Tess, ale muszę zrobić sobie małą przerwę, żeby za szybko cykl o Rizzoli i Isles mi się nie skończył :)

Przeczytane: 24.02.2015
Moja ocena: 9/10

sobota, 12 kwietnia 2014

"Chirurg" Tess Gerritsen (23/2014)

Rizzoli & Isles; tom 1

Kilka dni temu byłam na pobraniu krwi, w poniedziałek idę po wyniki... Trochę mnie przeraża teraz fakt, że nie wiem co się obecnie z tą moją krwią gdzieś tam dzieje...

Jestem pod ogromnym wrażeniem! To nie tylko jeden z lepszych kryminałów, jaki ostatnio czytałam, ale jeden z lepszych w ogóle! I jak teraz myślę o Nesbo, albo o innych autorach kryminałów... to i tak mam ochotę na kolejną powieść Gerritsen, nic innego (tamci nie są źli, ale Tess ich bije).

To drugi kryminał tej autorki, jaki czytałam, poprzedni też był z serii Rizzoli i Isles, ale zaczęłam jakoś nie po kolei. Co prawda w tej pierwszej części mało było Rizzoli, a Isles wcale, ale nie przychodzi mi do głowy nic, czego mogłabym się doczepić, co mi się nie podobało. Naprawdę wszystko było tak, jak być powinno. Całą książkę czyta się łatwo, jest wciągająca, ale ostatnie kilka rozdziałów, to już wcale nie mogłam się oderwać. Jak tak będzie w kolejnych książkach, to zostanę fanką serii Rizzoli i Isles, oraz Tess Gerritsen. Właściwie to już zostałam.

Przeczytane: 11.04.2014
Moja ocena: 8/10



wtorek, 25 lutego 2014

"Milcząca dziewczyna" Tess Gerritsen (13/2014)


Rizzoli & Isles; tom 9

To moje pierwsze spotkanie z duetem Jane Rizzoli i Maura Isles. Wiem, że zaczęłam nie od początku serii, ale tak nie po kolei wpadła mi ta część w ręce. Nie przeszkadzało mi to jednak w odbiorze "Milczącej dziewczyny".

Książka jest o wiele bardziej ciekawa i wciągająca niż się tego spodziewałam, nie mogłam doczekać się każdego kolejnego rozdziału. Chińskie motywy i opowieści zgrabnie są wplecione w całą historię. Rozdziały opowiadane przez jedną z bohaterek - Iris Fang są ciekawym urozmaiceniem i doskonale komponują się z całą historią "Milczącej dziewczyny". Do końca historia była dla mnie zagadką, nowo odkrywane fakty zaskakiwały mnie. Dodatkowo, było w tej historii nieco tajemniczości, takiej właśnie wprost z chińskiego świata.

Na pewno sięgnę jeszcze po książki z "przygodami" Jane i Maury, tym razem zacznę jednak chronologicznie, od początku cyklu.

Przeczytane: 24.02.2014
Moja ocena: 7/10