Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Niemcy piszą. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Niemcy piszą. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 26 października 2017

"Pasażer 23" Sebastian Fitzek (60/2017)

Nie będzie to mój ulubiony kryminał, ale jest nieźle i na pewno zdecydowanie lepiej niż w „Odprysku”. Zaczęło się mocno i zniechęcająco. Bolało mnie wszystko od czytania o tym, co bohater dawał sobie robić. Jego zachowanie okazuje się być wyrazem desperacji i braku chęci do życia. Trzy lata wcześniej Martin, policyjny psycholog traci żonę i dziecko podczas rejsu statkiem wycieczkowym. Oficjalna wersja jest taka, że żona skacze za burtę, uprzednio wypychając za nią synka. Dziwne? Jak się okazuje – nie. Takich przypadków jest więcej, są one jednak skrupulatnie ukrywane.

Sporo zwrotów akcji, do samego końca nie można być pewnym, że to już koniec niespodzianek. Autor ma smykałkę do knucia, tylko dla mnie tego knucia momentami odrobinkę za dużo.

Choć „Pasażera 23” nie oceniam źle (7/10 to w mojej ocenie kryminałów bardzo wręcz dobrze), to pan Fitzek nie trafi na listę ulubionych autorów kryminałów. Sporo pisarzy jest przed nim, ale pewnie prędzej czy później sięgnę po coś jeszcze tego autora.

Przeczytane: 23.07.2017
Moja ocena: 7/10

poniedziałek, 11 września 2017

"Duchowe życie zwierząt" Peter Wohlleben (52/2017)

Nie pochłonęło mnie to tak, jak planowałam. Nie czytałam „Sekretnego życia drzew”, nie mam więc porównania, ale ani historie o zwierzętach nie były porywające, ani sam styl autora mnie nie urzekł. Liczyłam na nieznane mi ciekawostki o zwierzakach, historyjki, o których nie mówi się głośno. Takich było raptem kilka. Treść jest dość chaotyczna, każdy rozdział o czymś zupełnie nowym. Autor powtarza się w kółko – króluje „jak już wspomniałem”. Problem również w tym, że choć czytałam raczej uważnie, to czasem nie mogłam znaleźć tego, do czego autor się odwołuje w tym „jak już wspomniałem” – czyli jednak tego nie wspominał.

To nie było złe, jednak liczyłam na coś więcej. Czyta się to szybko, ale po lekturze nie wciskałam tego do czytania rodzinie i koleżankom – a tak z reguły się dzieje, gdy przeczytam coś ciekawego lub coś, czym zachwycona nie jestem, ale ma to styl, charakter, jakiś swój pazur. Mam do tej książki stosunek obojętny, ani nie polecam, ani nie zniechęcam.

Przeczytane: 30.06.2017
Moja ocena: 6/10

piątek, 31 marca 2017

"Złudzenie" Charlotte Link (15/2017)

Cześć, jestem Ewelina i wszystko wskazuje na to, że jestem czytelniczą masochistką. Niestety, innego wytłumaczenia na to co sobie czasem robię nie potrafię znaleźć.

Moja przygoda z panią Link zaczęła się blisko trzy lata temu – wpadła mi wówczas w ręce jej powieść pt. „Echo winy”. Ależ mi się to podobało! 8/10 w mej jakże nieobiektywnej skali, to naprawdę dużo. Zachwycona zaopatrzyłam się w kilka kolejnych tytułów – e-booków, audiobooków, książek papierowych – czy ktoś chciałby je przejąć? Chętnie oddam, w może bardziej doceniające ręce. Ja z zakupami zdecydowanie się pospieszyłam. Im dalej tym gorzej. „Złudzenie” to siódma książka pani Link, jaką przeczytałam, a szósta, jaką zmęczyłam. Na swoją obronę mam tylko tyle, że nadal mam nadzieję, że coś jej pióra jeszcze mi się spodoba. No i streszczenia fabuły też zazwyczaj wyglądają obiecująco!
Nie mogę powiedzieć, że powieść ta dokonała jakichś zniszczeń w mojej psychice – takie książki mają to do siebie, że za chwilę nie będę w ogóle pamiętała o czym były. A po kilku miesiącach nawet tytułu może nie skojarzę… Ot, trzy czy cztery dni zleciały, a i emocje jakie mi towarzyszyły przy lekturze też się czasem muszą pojawić. A jakie to emocje? Przede wszystkim wkur… zdenerwowanie, że ktoś powołuje do życia, choćby książkowego, takie kobiety-ciapy. No tego autorce nie mogę darować chyba najbardziej. Mamy więc cały zestaw kobiet-ciap. Oczywiście są one samotne, nieatrakcyjne, z kiepską pracą. Wojującą feministką nie jestem, ale czy naprawdę krzywda by się komuś stała, gdyby u pani Link pojawiła się kobieta mądra i silna? Albo jeszcze lepiej – atrakcyjna kobieta z sukcesami, ale bez faceta? U pani Link, niestety zbyt często, samotność i brak mężczyzny u boku stają się determinantami nieudanego życia.
Przyznać jednak muszę, że w „Złudzeniu” są też mężczyźni – nieudacznicy. Nie wiem, jak książkę miałam polubić, jeżeli ani jednego bohatera nie darzę sympatią.

Po raz kolejny u pani Link, fabuła bogata jest w ciemne piwnice, opuszczone domy, szalejące burze – typowe ‘przywoływacze’ mrocznego nastroju i budowania grozy. Trochę zbyt typowe, bo te elementy bardzo często się u pani Link pojawiają. A mogłaby wreszcie grozę w nieco bardziej twórczy sposób wywołać. Sama autorka dość szybko zdradza, kto jest czemu winny, a to, że nawet ja, która zazwyczaj nawet nie próbuję sama szukać winnych, domyśliłam się tego zanim zostało to powiedziane – nie świadczy zbyt dobrze o poziomie napięcia.

Motyw małżonka, który jest zupełnie kimś innym niż druga połówka myśli – też już u Charlotte Link był i to więcej niż raz.

Standardowo, jak to przy innych książkach autorki też miewałam – pojęcia nie mam skąd klasyfikacja jej książek jako ‘thrillery psychologiczne’. Pokusiłabym się ewentualnie o nazwę ‘parodia thrillera psychologicznego’, a i to na siłę, bo humoru też tam nie uświadczysz.
Napis z pierwszej strony okładki: „Wyrafinowana warstwa psychologiczna, pełna napięcia fabuła, sieć wzajemnych uwikłań”. Ktoś, kto to pisał nie czytał chyba tej powieści. Psychologia? Tu na poziomie telenoweli brazylijskiej. Fabuła z napięciem? No, może oklapłym napięciem. Sieć uwikłań? A to i owszem, autorka poplątała co mogła, nawtykała nieudanych bohaterów, nie wnoszących nic do powieści – sieć zatem jest.

Jak nie musicie, to nie czytajcie. 

Przeczytane: 28.02.2017
Moja ocena: 4/10

wtorek, 26 lipca 2016

"Lisia dolina" Charlotte Link (15/2016)

Ja to zawsze z jakimś autorem mam problem… Teraz mam właśnie z panią Link i sama nie wiem, czy wynika to z tego, że trochę za dużo już jej czytam, czy może faktycznie trafiam na słabsze jej powieści. To, co zachwycało przy pierwszej czy drugiej książce tej autorki, teraz już mnie irytuje… Problem natomiast polega na tym, że choć coraz więcej jej powieści wydaje mi się być ‘na jedno kopyto’, to wciągają mnie one na tyle, że co jakiś czas sięgam po kolejną. Czyli lubię czy nie lubię?

Zacznijmy od tego, że znów jak dla mnie powieść ta mało ma wspólnego z przypisywanym jej kryminałem, o wiele zaś bliżej jej do powieści obyczajowej z wątkiem kryminalnym. To już moja stała uwaga odnośnie powieści Charlotte Link. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego ona sama, czy też wydawcy, upierają się przy tym, by jej książki trafiały na półkę jako kryminały czy też thrillery.

Powieść napisana jest lekkim stylem, łatwo się czytającym. Autorce nie można odmówić lekkości w opisywaniu ludzkich przeżyć, emocji towarzyszących bohaterom czy pojawiających się uczuć, ale wszystko to jest niesamowicie rozwlekłe. Znów, jak przy większości jej powieści, mam wrażenie, że wycięcie 150 stron nie zaszkodziłoby treści, a na pewno pomogłoby mnie, czytelniczce, w lepszym strawieniu „Lisiej doliny”. Niepotrzebne są mi wszystkie wytłumaczenia i wyjaśnienia, jakie podaje mi na tacy autorka – i bez jej stronicowego tłumaczenia rozumiem, co się dzieje i jak wpływa to na bohaterów i rozwój akcji. A nawet jak nie zrozumiem od razu, to z większą ciekawością będę brnęła w akcję dalej, żeby wreszcie zrozumieć o co chodzi. Zamiast tej ciekawości i przewracania kartek z przejęciem, pojawia się nuda i znużenie.

Przywykłam do tego, że u Link wśród bohaterów zawsze znajdzie się jakaś ciapa – czasem jedna, czasem całe grono, ale w „Lisiej dolinie” nowinką jest to, że po raz pierwszy ciapami są faceci, a nie kobiety! Nie wiem, czy można to uznać za plus książki, bo mogłoby w ogóle obyć się bez ciap (tu dodatkowo z mniejszymi lub większymi problemami psychicznymi), ale po gamoniowatych kobietach, cierpiętnicach z zalążkami depresji, gapowaty mężczyzna to zawsze jakaś odmiana. Co prawda, mnie to akurat irytowało podczas lektury i zamiast litości czy zrozumienia bohaterów wzbudzało moja złość, ale wychodzę z założenia, że lepsze takie emocje podczas lektury niż żadne.

Na plus uznaję dwutorowo prowadzoną narrację – niby nie jest to żadna nowość, ale tu sprawdziło się to dobrze i ciekawiej się całość czytało.

Nie mogę powiedzieć, że jest to książka do cna zła lub że zdecydowanie mi się to nie podobała – jakoś ją przecież przeczytałam… Ale jest coś gorszego, czego książka nigdy nie powinna mi robić – nie powinna mnie nudzić, a „Lisia dolina” niestety trochę mnie znudziła.

Nie pierwszy raz jestem z moją oceną powieści w zdecydowanej mniejszości. Pozytywne opinie o tej książce zdecydowanie przeważają – jest więc szansa, że Wam się „Lisia dolina” spodoba.

Przeczytane: 20.02.2016
Moja ocena: 4/10

poniedziałek, 25 kwietnia 2016

"Lis już wtedy był myśliwym" Herta Müller (10/2015)

Ależ to ciężka książka była. Jej mała objętość może być myląca, ponieważ mieści się tam tyle brudu, smrodu, poniekąd absurdu rumuńskiej rzeczywistości z czasów Ceausescu, że nie da się tego szybko czytać – czytałam to kilkanaście tygodni, po dosłownie kilka stron dziennie.

Powieść przepełniona jest niesamowicie dziwnymi obrazami, często nużącymi, opisanymi typowym dla Müller stylem. Jest tu sporo zdań krótkich, bardzo prostych (aż czasem chciałoby się te zdania rozwinąć), choć nie brakuje też opisów bardzo rozbudowanych, bardzo zmetaforyzowanych, aż nazbyt poetyckich jak na syf, który przedstawiają. 

Najprościej mówiąc, powieść ukazuje tęsknotę Rumunów za wolnością, za oswobodzeniem się spod dyktatury Ceausescu, za miłością, tu myloną z seksem. I znów, jak to u Müller, te wszystkie tęsknoty i dążenie do ich spełnienia obfitują w brud, smród, zezwierzęcenie ludzkich zachowań. I wzbudzają obrzydzenie u czytelnika.

Mimo zbliżonej tematyki, „Dziś wolałabym siebie nie spotkać” tej samej autorki „wciągnęło” mnie bardziej, choć mam wrażenie, że w przypadku takiej twórczości, „wciąganie” się czytelnika przypomina zagłębianie się w bagno brudnej rzeczywistości.

Choć język autorki dość sugestywnie przedstawia brud opisywanych przez nią czasów, nie do końca przemawia do mnie ten styl. Rozumiem intencje, ale na chwilę obecną, mam na jakiś czas dość twórczości Herty Müller.

Przeczytane: 29.01.2015
Moja ocena: 6/10

czwartek, 25 lutego 2016

"Zapach kwiatów kawy" Ana Veloso (6/2016)

Miałam nadzieję na coś znacznie lepszego. Nie spodziewałam się literatury wysokich lotów, ale liczyłam na powieść z malowniczym obrazem Brazylii w tle, z ciekawym wątkiem niewolnictwa w Ameryce Południowej pod koniec XIX wieku, z subtelnie w to wszystko wplecionym wątkiem miłosnym.  No i niby po części to w powieści było, ale… ale jakieś nie takie, jak być powinno. Przede wszystkim, 600 stron dla tej powieści to co najmniej o 250 za dużo. Nie bawi mnie i nigdy nie bawiło, czytanie na dwustu przeszło stronach o miłosnych dylematach dorastających panienek. Mało tego, te dylematy i związek Vity z Leonem to jakaś katastrofa. Naiwna, ckliwa, do cna odrealniona katastrofa. Ja wiem, że życie bywa nieprzewidywalne, a życie bohaterów książkowych to już w ogóle, no ale zachowajmy choć odrobinę zdrowego rozsądku i nie róbmy z czytelników nieświadomych i do bólu naiwnych istot. Miłosne uniesienie (jedno), niechciane skutki tegoż, zaginiony list, długa rozłąka, milion zbiegów okoliczności, małżeństwo bez poruszania wątków z przeszłości, nad którymi żaden związek nie przeszedłby do porządku dziennego. No w mojej opinii, autorka odrobinę przesadziła…

Żeby nie było tylko negatywnie, to trochę o tym, co mi się podobało. Książkę, zwłaszcza na początku, czytało się dość szybko, była wciągająca. Co prawda, gdy naiwna miłosna historia przejęła karty powieści, robiło się źle, ale z chęci szybkiego przebrnięcia przez te strony, również i to szybko czytałam (jak widzicie, bardzo się staram znaleźć pozytywy).

Niewątpliwie plusem powieści jest wątek niewolnictwa w Brazylii. Akcja książki rozpoczyna się w roku w 1884 roku, obejmuje końcówkę niewolnictwa, okres jego zniesienia w 1888 roku i wczesne lata po tym. To interesujący okres w historii Brazylii, książka pozwoliła mi nieco zgłębić temat od strony życia codziennego niewolników (o ile treść nie mija się z prawdą, co ciężko mi stwierdzić…).

Czy Wam się spodoba? Nie wiem. Na LC przeczytałam o tej książce mnóstwo pozytywnych opinii, dlatego też oczekiwałam czegoś więcej niż rozwlekłego harlequina…

Przeczytane: 17.01.2016
Moja ocena: 5/10

niedziela, 8 listopada 2015

"Kobiety" Charles Bukowski (80/2015)

Serio? 300 stron opisów zbliżeń głównego bohatera z kobietami? I o to tyle szumu z wielkim pisarzem Bukowskim? Naprawdę, jestem bardzo rozczarowana. Spodziewałam się kontrowersji, ale chyba bardziej wyszukanej niż sceny seksu w 75% objętości książki.

W negatywnych opiniach o tej książce czytałam, że „takie rzeczy się nie zdarzają”. Otóż zdarzają się, tego akurat jestem pewna, ale czy od razy wszystko należy opisywać? Gdyby Bukowski jeszcze żył, to czekałabym, aż uraczy nas powieścią opowiadającą z dogłębnymi detalami, na czterystu stronach, o swych wizytach w toalecie lub skutkach grypy żołądkowej. No, chyba, że i taką powieść popełnił, tylko jeszcze do niej nie dotarłam. Nie zdziwiłabym się.

To nie tak, że jestem tą książką oburzona czy zbulwersowana. Jestem znudzona, to przede wszystkim. Wódka, wino, kobiety, znów wódka, znów kobiety, byle jak, byle gdzie, a w międzyczasie główny bohater, pisarz-poeta, niewątpliwie alter ego samego Bukowskiego, ma przebłyski weny twórczej i wówczas pisze. I tak przez czterysta stron…
Naprawdę, mogę czytać o obrzydliwościach, o naturystycznych wręcz czynnościach będących częścią żywota ludzkiego, o rzyganiu po libacji alkoholowej, o przygodach łóżkowych. Ale jeśli autor pisze TYLKO o tym, to jest z nim chyba coś nie tak, a i ze mną pewnie też, skoro jednak nie trzepnęłam książki w kąt po pierwszych kilkudziesięciu stronach.

Język powieści jest prosty. Autor nie sili się na wyszukane metafory, górnolotne wyrażenia, ale też takie zwroty nie pasowałby ani do klimatu powieści, ani do głównego bohatera.

Tytułowe kobiety to zmyłka… Tu kobieta sprowadzona jest do nóg i jej pupy (ładnie mówiąc), a w moim rozumieniu to nie kobieta w całym tego słowa rozumieniu (odkrywcze ;) )

Filozoficzne przemyślenia? Owszem, w ilości szczątkowej ale są, sądzę jednak, że mają one służyć usprawiedliwieniu autodestrukcji bohatera (autora?), a nie przedstawić „głębię” samą w sobie. Zresztą, tych przemyśleń ukrytych pod pijackim bełkotem nie jest tu wiele. Albo ja ich nie dostrzegam…

Mnie „Kobiety” przytłoczyły, znużyły, znudziły. Nie potrafię niestety znaleźć zbyt wielu pozytywów, żeby zachęcić Was do lektury. Ale przeczytajcie, warto samemu wyrobić sobie opinię.

Przeczytane: 6.11.2015
Moja ocena: 4/11

piątek, 6 listopada 2015

"Wielbiciel" Charlotte Link (79/2015)

I znów, jak to w przypadku Charlotte Link, „Wielbiciel” to w mojej ocenie bardziej powieść obyczajowa niż kryminał. Naprawdę, to, że w powieści pojawia się jakiś dramatyczny wątek (bo nawet nie kryminalny), nie czyni jeszcze z książki kryminału. A już nazywanie „Wielbiciela” thrillerem uważam za wielkie nieporozumienie albo nieznajomość znaczenia słowa „thriller”.

Książka jest wciągająca, szybko się czyta. I to jest na plus w większości powieści pani Link. Wartkości akcji nie można jej odmówić. Fabuła jednak jest tu nieco naciągana. Do tego naiwna i infantylna… Pierwsza połowa powieści nie była jeszcze taka zła (poza niezrozumiałym odejściem od Leony jej męża), ale druga połowa to już przesyt naiwności.

Powieść jest przewidywalna i nie chodzi nawet o „tego złego”, którego domyślić się można łatwo i szybko, ale i o przebieg wydarzeń, łącznie z zakończeniem. Niczym po nitce do kłębka dochodzimy do zakończenia powieści, odhaczając po drodze wszystkie zwroty akcji, które również w większości można przewidzieć.

Absolutnie nie należy tej książki nikomu polecać jako kryminał lub thriller. Ten ktoś może być nieco rozczarowany, że w zamian dostał opowieść o perypetiach małżeństwa z dwunastoletnim stażem, o ich rozterkach i przemyśleniach o związkach damsko – męskich. A że czasem zdarzają się dramatyczne momenty – no cóż, samo życie :) Oczywiście, trochę przesadzam, bo nie co dzień trafia się na psychopatę, który w jakiś niezrozumiały dla mnie sposób wabi kobiety, ale ten wątek również uważam za mocno naciągany.

Wiele razy podczas lektury zastanawiałam się jak poszczególni bohaterowie mogli się tak głupio zachowywać, reagować bezsensownie na niektóre sytuacje. I zastanawiało mnie, dlaczego coś dzieje się akurat w danym momencie, a nie sekundę wcześniej lub później, kiedy to akcja wyglądałaby zupełnie inaczej. No cóż, odpowiedź jest prosta – bez tych zbiegów okoliczności i nielogicznych zachowań bohaterów, powieści tej by nie było, bo akcja nie miałaby się o co oprzeć.

Niby tyle niepochlebnego o tej powieści napisałam, ale oceniam ją na 6/10. Co prawda to 6 ze sporym minusem, ale plusem niech będzie to, że książkę pochłania się szybko i choć jest przewidywalna, to chce się brnąć w nią dalej. 

Przeczytane: 2.11.2015
Moja ocena: 6/10

sobota, 20 czerwca 2015

"Śnieżka musi umrzeć" Nele Neuhaus (51/2015)

Bardzo udany kryminał!
Jeden z lepszych jakie ostatnio czytałam, właściwie wszystko się tam zgadzało.
Wciągnęło mnie bardzo od samego początku, tak byłam ciekawa dalszego rozwoju akcji,  że poza czytaniem, słuchałam też audiobooka, żeby szybciej dowiedzieć się co będzie dalej :) (dobrze czytany przez Maję Ostaszewską).

Spodobał mi się styl i język, jakim książka jest napisana. Ciekawa historia kryminalna, rozbudowana, ale nie przekombinowana. Intryga wciągająca, kilka momentów zaskakujących. Zaskoczeniem dla mnie też było zakończenie i winny. Bohaterowie wyraziści, każdy inny, charakterystyczny.

Polubiłam również parę głównych bohaterów – policjantów. Naprawdę są fajni. Sięgając po książkę wiedziałam, że to część cyklu i wiedziałam, że to nie jest pierwszy tom, więc pewnie sama sobie kilka wątków z życia prywatnego tej dwójki uprzedziłam, ale to nic nie szkodzi – z wielką chęcią przeczytam wcześniejsze i późniejsze tomy z ich przygodami. Mam nadzieję, że pozostałe książki z nimi są równie dobre jak „Śnieżka”. Polecam!

Przeczytane: 19.06.2015
Moja ocena: 8/10

piątek, 20 lutego 2015

"Przerwane milczenie" Charlotte Link (15/2015)

Zaczynam mieć wrażenie, że Charlotte Link może „powalić” czytelnika, ale zwłaszcza takiego, który dopiero sięga po jej książki. Po którejś kolejnej jej książce, to co jako "inne" zaskakuje na początku, po kolejnych książkach przestaje już być "inne" i staje się znane. To moja trzecia książka tej autorki – oceniam ją troszkę niżej niż „Echo winy”, ale zdecydowanie lepiej niż nieszczęsny dla mnie „Dom sióstr”.

Powieść jest lekka, szybko się czyta, ale momentami zbyt rozwlekła. Niektóre wątki są wałkowane do znudzenia. Ostatnie 100 stron można by spokojnie zamienić na 30, bez straty dla książki. Po drodze też dałoby się troszkę wyciąć i zamiast 560, książka mogłaby mieć stron 400 i zapewne niczego by jej nie brakło.

Irytowała mnie Ricarda. Nieznośne, rozpuszczone dziecko. Przykro mi też trochę, że jak już jakaś moja imienniczka zdarzy się w książce, to tak jak Evelin tutaj, okazuje się być troszkę ciapowatą albo po prostu, nie do końca pozytywną bohaterką :) Postać Phillipa też jakaś taka naciągana... Generalnie, grona przyjaciół takiego jako bohaterowie „Przerwanego milczenia” to ja bym mieć nie chciała, dziękuję serdecznie za takich „przyjaciół”.

Momentami język był tak sztuczny i nienaturalny, że nie wierzę, że ktoś tak mówi. Całkiem prawdopodobne, że to wina tłumaczenia, ale nie wiem, co tłumaczka sobie myślała wstawiając wszelakie, nieużywane zbyt często odmiany słowa „przedsięwziąć” (pojawiło się więc m. in. „przedsiębrałam”, „przedsiębierzesz”, „przedsiębiorę”).

Dla mnie to bardziej powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym, niż kryminał. Powieść nie najgorsza, przeczytać można, ale nie ma tu nic bardzo oryginalnego, zaskakującego.

Przeczytane: 20.02.2015
Moja ocena: 6/10

niedziela, 10 sierpnia 2014

"Dom sióstr" Charlotte Link (52/2014)

No nie podobało mi się to. Flaki z olejem na 640 stronach. Cieszę się, że nie od tego rozpoczęłam moją przygodę z twórczością pani Link, bo jak dla mnie, "Dom sióstr" byłby bardzo kiepską rekomendacją dla jej powieści. Zaczęłam od "Echa winy" i o wiele bardziej podobał mi się klimat, styl tamtej książki.

Barbara i Ralph, małżeństwo, chcąc ratować swój związek wyjeżdżają do Anglii i wynajmują tam dom. Już pierwszego dnia w okolicy szaleje śnieżyca i odcina wynajęty dom od świata. Barbara szperając w zakamarka domu znajduje zapiski byłej właścicielki domu, Frances. Historia, którą czyta wciąga ją niesamowicie i od tej pory w powieści przeplatają się losy Barbary i Frances. Niestety, mnie dzieje Frances nie wciągnęły ani trochę.

Nie mam niestety nic dobrego do powiedzenia o "Domu sióstr". Wynudziło mnie to, dłużyło mi się czytanie tego, naprawdę to męczyłam. Nie było w niej nic, na co czekałabym sięgając za każdym razem po książkę. Nie ciekawiło mnie, co się za chwilę wydarzy. No nic, zero pozytywnych emocji.

Nie będę tej książki polecać, choć wiem, że ma ona wielu zwolenników.

Przeczytane: 10.08.2014
Moja ocena: 4/10

czwartek, 2 stycznia 2014

"Désirée czyli czas próby" Heidi Hassenmüller (2/2014)

Desiree jest szczęśliwą, zakochaną młodą dziewczyną. Niespodziewanie jednak w wypadku ginie jej chłopak, a Desiree zaczyna mieć problemy z chodzeniem. Jedną błędna diagnoza za drugą i dziewczyna ląduje na wózku.

Przypuszczam, że moja ocena, tak jak ocena sporej liczby czytelników, dotyczy historii opisanej w tej książce niż samego opowiadania i kunsztu pisarskiego autorki, ale szczerze mówiąc - trudno inaczej ocenić tę książkę.

Historia jest niesamowita, aż wierzyć się nie chce, że tyle może spotkać jedną osobę. Z drugiej strony, zaskakuje mnie, wręcz bulwersuje, podejście do Desiree jako pacjentki, a także podejście do niej jej własnych rodziców. Niby 'wychuchana' córusia, ale rodzice jej nie wierzą kiedy opowiada o swoich dolegliwościach czy o tym, że spoliczkowała ją pielęgniarka. To, jak traktują ją lekarze pozostawia wiele do życzenia. Jak lekarz może leczyć bolącą kostkę przez kilkanaście miesięcy i nie skonsultować tego z ortopedą? Naprawdę nic mu nie dawało do myślenia wcześniej? A ignorowanie tego, że boli ją kręgosłup? I czemu nikt nie powiązał paraliżu jej nóg właśnie z tym bolącym wcześniej kręgosłupem? Nie rozumiem, czemu lekarze tak bardzo trwali przy tym, że to jej psychika. Nie ma innych słów niż „spaprali jej życie”. Mam tylko ogromną nadzieję, że od początku lat 90. kiedy to działa się owa historia wiele zmieniło się w podejściu lekarzy do pacjenta i do tego, co pacjent MÓWI.

Książką poruszająca, wciągająca, nie można się oderwać. Nie potrafię sobie wyobrazić jak silnym trzeba być, żeby podżwignąć wszystko to, co przydarzyło się głównej bohaterce... Jestem bardzo ciekawa jak potoczyły się dalsze losy Desiree.

Przeczytane: 2.01.2014 
Moja ocena: 7/10