czwartek, 14 grudnia 2017

6na1: Świat według Garpa" John Irving (94/2017)

Projekt #6na1 sięga po różne książki. Są powieści, są i bajki. Bywa fantastyka. Książki nowe i te nieco starsze. Autorzy znani i tacy, o których słyszycie po raz pierwszy. Tym razem recenzowana książka to u mnie ‘autor znany, ale przeze mnie jeszcze nie czytany’. Miałam się zachwycać kunsztem Irvinga, pędzić do biblioteki po jego kolejne książki i wyrzucać sobie, że do tej pory nic tego znanego autora nie czytałam. Iiiiii….. Nic z tego. Nie powiem, że to moja najgorsza książka tego roku (dostaje ode mnie całe 5/10, czyli nie aż tak tragicznie), ale na pewno jedno z większych rozczarowań tego roku. Byłam pewna, że mi się spodoba i nie planowałam niepochlebnej opinii. 

Autor we wstępie pisze, że dał tę książkę do przeczytania swojemu dwunastoletniemu synowi. Ło ludziska… Biedny dzieciaczek… W życiu nie dałabym tego żadnemu dziecku do przeczytania! Nie wiem, co taki chłopaczek pomyślał sobie o ojcu po przeczytaniu o mnóstwie ‘kusiek’, o niekonwencjonalnym sposobie poczęcia głównego bohatera, o spaczeniu na punkcie seksu i relacji damsko-męskich. O ile na początku było to nawet zabawne, to sporo przed połową przestało być zabawne i było nijakie. Potem zrobiło się zwyczajnie nudno i całość ciągnęła się niemiłosiernie. Do końca dotrwałam, ale medal za to w sumie by się przydał… pod koniec było jakby lepiej – ale tak naprawdę to nie wiem, czy to zasługa Irvinga, czy ja po prostu przywykłam do tego co czytam. 

Ja rozumiem absurd, groteska, ironia życia i śmierci, śmiech po niewyschniętych jeszcze łzach. Niby proza życia, ale przytłoczyło mnie to, co u Irvinga wyczytałam. Za dużo, za gęsto, za bardzo nieprawdopodobne historie. To ironiczne krzywe zwierciadło nie przekonało mnie ani ciut ciut.

A ileż tematów zostało tu poruszonych! Prościej byłoby chyba powiedzieć, o czym Irving nie napisał. Jest dużo seksu, są zdrady i romanse, gwałty, są transwestyci i feministki. Nieszczęśliwe (czy wręcz tragiczne) wypadki stają się w pewnym momencie karykaturalne. Mamy wykłucie oka, utratę ręki, odgryzienie penisa. Zdradzam fabułę? Wierzcie mi, tylko w maleńkim fragmencie. Takich dziwactw jest tu cały ogrom. Nie sposób tej powieści umieścić w jakichś ramach, czy też opowiedzieć ją w kilku zdaniach więc dalsze próby sobie zwyczajnie daruję.

Pozytywy? Owszem, są. To kreacja bohaterów – naprawdę wspaniała. Prawie każdy bohater jest stuknięty, ale jakże dobrze Irving to pokazał! Wyraziści, konsekwentni w swoich fobiach. I jest ich całe mnóstwo. A najbardziej polubiłam Jenny, matkę Garpa.

Nie chciałabym oburzyć fanów Irvinga, ale "Świat według Garpa” to dla mnie takie sobie ględzenie. Ot tak, poopowiadamy sobie o dziwnych historiach, językiem poprawnym, ale raczej zwyczajnym niż pięknym. 

Z przecieków wiem, że większość naszej grupy również jest daleka od zachwytów (o czym możecie się przekonać czytając ich opinie) – to mnie zdziwiło, bo książka zebrała mnóstwo pozytywnych opinii i takie właśnie w większości można przeczytać. No cóż, te nasze będą więc bardziej elitarne :)

Przeczytane: 2.12.2017
Moja ocena: 5/10

Recenzje pozostałych blogerów biorących udział w projekcie znajdziecie tutaj:

Dizajnuch

piątek, 1 grudnia 2017

"Mort" Terry Pratchett (71/2017)

Świat Dysku; tom 4
(Cykl o Śmierci)

Tak rzadko czytam Pratchetta i sama się zastanawiam czemu. Tej lekturze towarzyszyło mnóstwo niekontrolowanych wybuchów śmiechu. Czytałam na plaży; dobrze, że to już koniec sierpnia był i ludzi mało, to śmiejący się parawan nie wzbudzał większego zainteresowania.

Groteska i absurd, Śmierć robiąca sobie wakacje i chłopak, z którym nie bardzo wiadomo co zrobić – Mort, który u Śmierci ma terminować. U Śmierci – bo za bardzo nikt inny nie chce go do siebie na przyuczenie zabrać. I tak właśnie zaczynają się przygody Morta, Śmierci i jego bliskich.

Śmierć w Świecie Dysku jest bardzo… ludzka. I urocza poniekąd. Ma konia, Pimpusia. Powiedzcie sami – jak nie wybuchnąć śmiechem, kiedy koń Śmierci zwie się Pimpuś?

Pod koniec już tak śmiesznie nie było; nie chcę powiedzieć, że mnie ta druga część nudziła, ale nie czytało mi się tego już tak sprawnie, jak początku. Całość jednak podobała mi się niezmiernie i nadal nie wiem, czemu Pratchetta nie czytam częściej.

Na koniec pokażę Wam jeden z pierwszych fragmentów, przy którym się pośmiałam:

„Po pięciu minutach Mort wyszedł od krawca ubrany w luźną brązową szatę nieokreślonego kształtu. Nie została odebrana przez poprzedniego właściciela – czemu trudno się dziwić – i miała akurat dość miejsca, żeby chłopiec mógł dorastać w jej wnętrzu. Pod warunkiem, że zamierzał wyrosnąć na dziewiętnastonogiego słonia.
Ojciec przyjrzał mu się krytycznie.
– Bardzo ładna – mruknął. – Jak na swoją cenę.
– Drapie – poskarżył się Mort. – Mam uczucie, że są tu ze mną różne inne... cosie.
– Tysiące chłopców byłoby bardzo wdzięcznych za taki ładny, ciepły... – Lezek zastanowił się i po chwili namysłu zrezygnował – ...ubiór.
– Mógłbym go z nimi nosić na zmianę? – spytał Mort z nadzieją.”

Przeczytane: 28.08.2017
Moja ocena: 8/10

czwartek, 30 listopada 2017

"Bóg w wielkim mieście" Katarzyna Olubińska (70/2017)

Ależ miła lektura to była. Od kolejnych opowieści bohaterów nie mogłam się oderwać.

Katarzyna Olubińska dzieli się z czytelnikami swoimi i swoich gości doświadczeniami Boga. Rozmawia z kilkunastoma znanymi osobami, które opowiadają o wierze i Bogu w swym życiu. O tym, jak Boga spotkały, kim jest On dla nich na co dzień, kiedy wiary najbardziej potrzebują. Miło się to czytało, zwłaszcza, że rozmówców autorki lubię i cenię.

Miła i ciepła to książka, taka optymistyczna. Piękny jest zachwyt nad codziennością, bijący z tej książki. Zarówno autorka, jak i duża część jej gości, wiedzą i widzą, że ważne rzeczy dzieją się w najzwyklejszych momentach życia, często niespodziewanie.

Pięknie wydana. Z ładnymi zdjęciami. To nie najważniejsze, ale estetyka była miłym dodatkiem do lektury.

Polecam, a ja sama, jako że książka stoi u mnie na półce, pewnie jeszcze kiedyś do niej wrócę.

Przeczytane: 24.08.2017
Moja ocena: 8/10

wtorek, 28 listopada 2017

"Wszystkie dzieci Louisa" Kamil Bałuk (69/2017)

Holandia, dawcy nasienia, zaradny doktor i dziesiątki dzieci tego samego dawcy, którego opis odbiega od tego, co napisano w jego „paszportach”.

Autor przeprowadza nas przez krótką historię zapłodnień nasieniem dawcy w Holandii, pokazuje początki, pojawiające się z czasem wątpliwości, kolejne uregulowania prawne. W tak precedensowej sprawie trudno było przewidzieć wszelkie trudności na samym początku, ale proces w pewnym momencie wymknął się spod kontroli. Wykorzystał to dr Jan Karbaat, wprowadzając w swojej klinice ‘innowacje’ i wykraczając dalece poza jakiekolwiek normy zdrowego rozsądku i moralności w kwestii liczby zapłodnień nasieniem jednego dawcy.

Wiele kwestii jest tu poruszonych – chęć posiadania dziecka, znaczenie naszego pochodzenia, świadomość tego, skąd się wywodzimy, choroba.

Bardzo mi się podoba, jak autor podszedł do tematu. Delikatnie, z wyczuciem, ze spokojem. To, co podoba mi się jeszcze bardziej, to prawdziwie reporterska postawa – bez oceniania, bez narzucania czytelnikowi swojego zdania. Ba, ja tak naprawdę to nie wiem nawet, jakie autor ma zdanie o dużej części poruszanych tematów. Mogę się domyślać i to jest to, co cenię w reportażach najbardziej – autor zostawia mi miejsce na własne zdanie, na pytania, na pozastanawianie się, bez bicia po oczach jego zdaniem.

A jest nad czym się zastanawiać – od chęci posiadania dziecka, poprzez znaczenie świadomości naszego pochodzenia, aż do obsesji determinujących postępowanie Dawcy S. i doktora Karbaata.

Samo rozumowanie dzieci Dawcy S. momentami jest nieco naiwne – niektórzy z nich są mocno zdziwieni, gdy ich półbrat czy półsiostra okazują się od nich samych zupełnie inni, lubiący inną muzyką czy mający wystrój mieszkania zgoła inny od ich gustu. Nierozsądne byłoby sądzić, że wszystkie dzieci tego samego dawcy będą mieć takie same poglądy, te same upodobania i bliźniaczy wygląd. Inne matki i inne wychowanie miały większy wpływ na ich ukształtowanie, niż nasienie tego samego człowieka, ale zupełnie im obcego.

Wspaniały debiut, Kamil Bałuk sam sobie postawił poprzeczkę naprawdę wysoko. Czekam na jego kolejne reportaże.

Przeczytane: 23.08.2017
Moja ocena: 8/10

niedziela, 26 listopada 2017

"Fałszerze pieprzu" Monika Sznajderman (68/2017)

O tej książce powiedziano i napisano już wiele, ja nic nowego nie wniosę.
Dwa światy, polski i żydowski, oba pięknie opowiedziane, choć to nie na polskiej rodzinie autorka chciała się skupić. Różnice, podobieństwa, przenikanie się kultur. Opowiedziane dokładnie, co wymagało od autorki rzetelnego i skrupulatnego zbierania danych. Zdjęcia, dokumenty, pamięć-niepamięć. Bardzo to osobiste, ale z drugiej strony – to historia niejednej żydowskiej rodziny.

W moim subiektywnym odczuciu książka odrobinę nierówna. Język czasem dość wzniosły, ale absolutnie nie umniejsza to wartości książki.

Dobrze, że przeczytałam.

Przeczytane: 22.08.2017
Moja ocena: 7/10

piątek, 24 listopada 2017

"Ludzie z Placu Słońca" Aleksandra Lipczak (67/2017)

Hiszpania jakiej nie znałam, mimo spędzonych tam dwóch lat. Hiszpania, której sukcesy zagrzebywane są w kredytach, bezrobociu, widmie wojny domowej. Hiszpania poraniona, poharatana, zupełnie nie taka, jak w przewodnikach turystycznych. A przecież właśnie ta Hiszpania turystyczna –uśmiechnięta, z gorącym piaskiem, słońcem – jest znana całemu światu. Problemy nie zachęcają do przyjazdu, brudów nie wywleka się na światło dzienne. Hiszpania u autorki ma wiele twarzy, ale do tej radosnej i pełnej słońca jej daleko.

Fajna forma reportażu. Zbiór tytułów z gazet, teksty dłuższe i takie zupełnie krótkie, opowiadane różnym tempem. Razem tworzą zgrabną całość. Tak naprawdę, to każdy z reportaży mógłby stanowić kanwę do osobnej pracy, z każdego tematu mógłby powstać osobny, duży reportaż. 

Polecam, bo i dowiedzieć się o Hiszpanii sporo można, i reportersko nader przyzwoicie.

Przeczytane: 10.08.2017
Moja ocena: 7/10

wtorek, 21 listopada 2017

"Epifania Wikarego Trzaski" Szczepan Twardoch (64/2017)


A ja jeszcze nic Szczepana Twardocha nie czytałam. I pewnie nie ma się czym chwalić, ale tak wyszło. Autor na liście był już od dawna (choć nie wiem czemu, ale podświadomie odkładałam go cały czas ‘na później’), a że u brata w biblioteczce wikarego Trzaskę wypatrzyłam… No sami wiecie.
Pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz, cieszę się więc, że w przypadku Szczepana Twardocha było ono pozytywne. Zdaję sobie sprawę, że nie jest to najlepsza powieść autora i że w pisarstwie Twardocha sporo mogło ulec zmianie („Epifania” ukazały się 10 lat temu), ale wiem też, że mogę sobie sporo obiecywać po tym, co tu wyczytałam (i oby nie były to płonne nadzieje).

Lubię, jak nie muszę zmagać się z dziwactwami językowymi podczas lektury, więc „Epifania” czytało mi się naprawdę dobrze. Przyzwoity kunszt językowy, nienaganny styl i świadomość tego, że w kolejnych powieściach może być tylko lepiej.

Trochę tu czarnego humoru, nieco groteski, a to wszystko połączone z aspektami duchowości i wiary. Trudno powiedzieć coś więcej bez zdradzania szczegółów fabuły.

Cieszę się, że wreszcie za Twardocha się wzięłam, i że zaczęłam od akurat tej niedużej powieści.  

Przeczytane: 3.08.2017
Moja ocena: 7/10