Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rachel Abbott. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rachel Abbott. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 7 września 2017

"Zabij mnie znów" Rachel Abbott (51/2017)

Z każdą stroną moja ocena tej książki spadała i spadała. To, że skończyło się na ocenie 3/10, to zasługa tylko mojego początkowego dobrego nastawienia do tej książki. Nastawienie miałam dobre, bo poprzednią książkę Rachel Abbott („Obce dziecko”) oceniłam lepiej, na 7/10.
Maggie, główna bohaterka, jest nadzwyczajną idiotką. Poza tym jest podobno prawniczką. To już pierwszy absurd. Być może przeceniam prawników, ale wydaje mi się, że są to z reguły myślący ludzie, bo jednak ich praca wymaga odrobiny wysiłku ze strony szarych komórek. Nie twierdzę, że każdy prawnik to orzeł wśród inteligentów, ale nie wierzę, żeby jakikolwiek prawnik był w stanie wykonywać swoją pracę, będąc jednocześnie tak ułomnym na rozumie jak Maggie. Ta kobieta nie wykazała się jedną racjonalną czynnością, żaden jej pomysł nie był dobry. Wszystko co robiła i co mówiła było jedną wielką głupotą.
Nie będę przytaczała wielu przykładów jej nierozumnego postępowania, bo musiałabym pół książki przepisać, powiem tylko, że wątpliwości odnośnie inteligencji bohaterki zaczęłam mieć w początkowych rozdziałach, kiedy to Maggie, już po zaginięciu męża, każdy jeden telefon odbiera słowami „och Duncan, dzięki Bogu”. Nie muszę chyba dodawać, że po drugiej stronie ani razu nie było Duncana… Nie wiem jak Wy, ale ja jak ktoś dzwoni, to raczej zaczynam bardziej standardowo i z autopsji mogę stwierdzić, że „Halo” czy „Słucham” sprawdza się o wiele lepiej. Nadzieję na to, że w Maggie są jednak jakieś pokłady rozumu straciłam w połowie książki, w momencie, gdy kobieta dziękowała istocie boskiej za założenie konta na facebook’u: „Teraz dziękowała jakiejś boskiej istocie, w którą nie wierzyła, za to, że podjęła taką decyzję”. To zdanie trudno mi opatrzyć jakimś komentarzem, więc lepiej już skończę temat głupoty Maggie. Próbkę już macie i wierzcie mi, lepiej nie będzie.

Generalnie z logiką słabo w tej książce. Wydarzenia też jakieś bez ładu i składu, naciągane, nieprawdopodobne. Natłok zdarzeń, co jedno to mniej logiczne.

Wierzcie mi, że jak podczas lektury zaczniecie sami się pytać „Gdzie sens? Gdzie logika?” to do ostatniej strony już nie przestaniecie. A zdania jak „Była pewna, że nigdy się stąd nie wydostanie, ale znajdzie go, jeśli tylko będzie miała szansę” będą jedynie kolejnym nadwyrężeniem Waszej czytelniczej cierpliwości.
Nie polecam.

Przeczytane: 25.06.2017
Moja ocena: 3/10

piątek, 2 czerwca 2017

"Obce dziecko" Rachel Abbott (23/2017)

Emma wiedzie szczęśliwe życie u boku Davida, opiekując się małym synkiem, Ollim. Para sporo przeszła, pokonała traumę Davida po wypadku, w którym życie straciła jego poprzednia żona a córka zaginęła. Sielanka trwa do momentu, w którym pojawia się Natasha – zaginiona córka Davida. Od tej pory akcja pędzi jak szalona i niewiele zwalnia aż do końca. 

Autorka gmatwa relacje między bohaterami, niewygodne tajemnice sprzed lat wychodzą na światło dzienne. Dobrzy okazują się być złymi, źli dobrymi. Choć z reguły nie silę się na rozwiązywanie zagadek przed końcem książki, tu pewne wnioski same przebijały się przez historię i tkwiły gdzieś z tyłu głowy. Nie zmienia to faktu, że ta pędząca akcja wciąga i trzyma w napięciu (i ciekawości) aż do ostatnich stron. Ba, mnie to trzymała w tej ciekawości jeszcze po skończeniu lektury. Powieść kończy się tak, że aż się prosi o ciąg dalszy (dobra wiadomość, ciąg dalszy powstał w postaci krótkiego opowiadania, nowelki – nie czytałam, więc nie wiem jeszcze, czy jest to godna kontynuacja „Obcego dziecka”).

Czy można się czegoś przyczepić? Jasne, że tak. Bohaterów i niektórych zwrotów akcji. Bohaterzy są ciut nieprawdopodobni. Emma jest wyjątkowo naiwna i ślepa. Taka idiotka z dużą ilością lukru. David – dwulicowy tchórz, a powody, które kierują jego wyborami są mocno naciągane. Natasha – zdecydowanie niesympatyczne to dziecko, ale staram się zrozumieć, że po tym co przeszła, to trudno oczekiwać, żeby była słodkim dzieckiem (ale rozumienie tego przychodzi mi z trudem). Co do zwrotów akcji – niektóre momenty są mocno nierealne i aż trudno sobie wyobrazić, by takie coś miało prawo zdarzyć się w rzeczywistości. Nie mówię tu nawet o samych niespodziankach i o tym, że wspomniane momenty są nieprawdopodobne i nacechowane ogromem zbiegów okoliczności, ale o „technicznej” stronie wykonania. 

Summa summarum, minusy nie są tu najistotniejsze i wychodzi z tego całkiem zgrabna powieść kryminalna (thriller? sensacja?)

Bardzo się cieszę, że tym razem okładkowe hasła „numer 1”, „bestseller” i „mistrzyni gatunku” nie schrzaniły sprawy – po takich zachwytach nie spodziewam się przeważnie niczego dobrego i odwlekam sięganie po tytuły opatrzone takimi dodatkami. Tym razem nie było źle. Było naprawdę dobrze. 

Przeczytane: 25.03.2017
Moja ocena: 7/10