sobota, 31 października 2015

"Miłośnica" Maria Nurowska (78/2015)

Powieść biograficzna, opowiadająca o życiu Krystyny Skarbek, Polki, agentki brytyjskiej tajnej służby.

Sięgając po książkę nie miałam pojęcia o czym ona będzie – tym bardziej nie spodziewałam się biografii (nie jest to biografia sensu stricto, ale powiedzmy biografia fabularyzowana). Autorka sporo w tej ‘biografii’ dodała od siebie, doceniam jednak, że Maria Nurowska zechciała postać pani Krystyny przypomnieć i napisała taką powieść – inaczej pewnie niewielkie byłyby szanse, że dowiedziałabym się kim była Krystyna Skarbek.

Główna bohaterka była niewątpliwie postacią bardzo ciekawą i intrygującą, a jej biografia spokojnie mogłaby zostać rozdzielona na kilka osób i o każdej z tych osób moglibyśmy powiedzieć, że miała ciekawe życie.
Krystyna była kobietą odważną, momentami aż można się zastanawiać gdzie ulatywał jej strach – bo wielokrotnie zdawało się, że strachu wcale nie odczuwa.
Romansów i mężczyzn w życiu Krystyny było bardzo dużo. Czy była kokietką? Nie odniosłam takiego wrażenia. Miało się wrażenie, że Krystyna nie musi za wiele robić, nie musi uwodzić w wyrafinowany sposób – mężczyźni sami do niej lgną. Pomimo tych licznych miłostek, trudno mówić o jakiejś prawdziwej wielkiej miłości.  Czy była szczęśliwa? Nie wiem, ale nie bardzo mogłam dostrzec co tak naprawdę mogłoby być oznaką jej szczęścia. Była samotna, pomimo tego ilu mężczyzn ją otaczało. Femme fatale? Pasowałaby. Tak chyba właśnie ja postrzegam i to najtrafniej oddaje to, co o niej sądzę.

Nie polubiłam Krystyny. Niby miała cechy, które w kobietach lubię – była zaradna, samodzielna, bystra, ale przy tym wszystkim wydawała mi się mało ludzka – emocje skrywała dość dobrze, strachu nie okazywała, mężczyzn zmieniała jak rękawiczki.

Mam problem, żeby właściwie ocenić tę książkę. Faktem jest, że na powieść patrzę przez pryzmat samej postaci, głównej bohaterki – której nie polubiłam, więc pewnie podświadomie jakąś gwiazdkę mniej daję z tego powodu. Z drugiej strony – Maria Nurowska napisała tę powieść pięknie, stylowo, nie mogę się niczego doczepić. Na plus zdecydowanie jest też sam pomysł na powieść i na wykorzystanie postaci Krystyny Skarbek. To doceniam bardzo. Nie wiem, czy to tylko ja jestem taką ignorantką, że o pani Skarbek wcześniej nie słyszałam, ale choć nie obdarzyłam jej sympatią, to cieszę się, że taką postać poznałam. 

Przeczytane: 30.10.2015
Moja ocena: 6/10

piątek, 30 października 2015

"Niepewność" Lisa Gardner (77/2015)

Moja pierwsza książka Pani Gardner i mam wrażenie, że nie trafiłam najlepiej. Mało tego, że mam takie wrażenie, to mam też taką nadzieję, że „Niepewność” to tylko gorszy moment w twórczości pani Gardner. Słyszałam o tej autorce wiele dobrego więc i oczekiwałam czegoś konkretnego, z szybką akcją, z ciekawymi zwrotami, z interesującą fabułą. Tymczasem lektura była nijaka – niby ciekawa fabuła, niby jakaś akcja, ale ślimaczyło się to okrutnie. Życia w tym żadnego. Flaki z olejem w kryminale to nie jest dobra rzecz.

Tessa Leoni, pani śledcza prowadząca sprawę, jest ciekawą postacią, zdecydowanie jest to jeden z niewielu plusów tej powieści. Polubiłam ją i chętnie poczytam jej dalsze historie, mam tylko nadzieję, że kolejnym razem powieść będzie ciekawsza. 

Przeczytane: 27.10.2015
Moja ocena: 5/10

sobota, 8 sierpnia 2015

"Grand" Janusz Leon Wiśniewski (69/2015)

Hmm, troszkę się rozczarowałam. Nie porwało mnie to, końcówkę to już właściwie męczyłam.
Szybko się to czytało, ale za wiele po tej lekturze nie pozostanie we mnie, uleci ona szybciutko w zapomnienie.

Na plus – to, że głównym bohaterem jest hotel – budynek, a nie ludzie.
Na minus – miałkość postaci, ich historii. No owszem, są to ‘jakieś’ historie, życiowe nawet, bardzo różne – ale co z tego? Co ma to wnieść? Co powinnam wynieść z tej lektury? Nie wiem. Rozumiem, że autor aspirował do powieści z wyrazistymi, psychologicznymi portretami bohaterów, ale wg mnie wyszedł z tego nudnawy zlepek kilku różnych opowieści. Było kilka wątków, które mnie zainteresowały – historia Luby i jej miłości, momenty z opowieści bezdomnego Lichutkiego (zapamiętałam zdanie, w którym Lichutki opisuje, jak reagują na niego ludzie, gdy np. wchodzi do sklepu, gdy ludzie go mijają itp. – i tak, przyznać muszę – choć nie ze wszystkim się zgodzę i często inne pobudki mną kierują – ale tak, bardzo podobnie reaguję na włóczących się bezdomnych). Ale to tylko momenty, które absolutnie nie spowodowały, że ta powieść będzie dobra w mym odczuciu.

Nie czytałam nic innego tego autora, spróbuję z czymś jeszcze i mam nadzieję, że trafię na coś lepszego. 

Przeczytane: 4.08.2015
Moja ocena: 5/10

sobota, 1 sierpnia 2015

"Cujo" Stephen King (67/2015)

Wciągająca, momentami przerażająca, jeszcze częściej zwyczajnie obrzydliwa. I smutna.

Pierwsza połowa książki to część obyczajowa. Poznajemy historię kilku mieszańców Castle Rock, zróżnicowaną mieszankę osobowości – od pijaczka, poprzez zastraszoną żonę, do niby szczęśliwej rodzinki, ale ze zdradą w tle. Przez te prawie pół książki nie dzieje się w zasadzie nic, co mogłoby przerażać, a jednak napięcie jest nie mniejsze niż w dalszej części powieści. A wszystko to za sprawą psa. Psa, który już na początku powieści zostaję kąśnięty przez nietoperza. I już wiemy, że dobrze dla psa to to się nie skończy. Szybciutko staje się jasne co psu jest – ale nic się właściwie nie dzieje. Właściwie więc, to pierwsze pół książki, to takie oczekiwanie – kiedy wreszcie zaczną się dziać straszne rzeczy? Bo że się zaczną dziać – to jest jasne. Autor niemniej nie ułatwia nam tego oczekiwania. Czytamy o kolejnych problemach dnia codziennego mieszkańców Castle Rock, o ich oczekiwaniach, rozczarowaniach, troskach, mając ciągle gdzieś w myślach psa, który powoli włóczy się po okolicy.
No i nagle (hmm, właściwie w połowie książki, więc ‘nagle’ nie jest chyba najlepszym tu określeniem) zaczyna się robić strasznie. A jak już zaczęło się robić strasznie – to nie przestało, aż do ostatniej strony. Tyle tylko, że pod koniec strach zaczyna przeistaczać się w smutek. Bo naprawdę smutno powieść się kończy, byłam bardzo niepocieszona kończąc czytać powieść. W tej drugiej części książki – która z obyczajówki zamienia się w ‘film akcji’ dzieje się tyle, że nie sposób przerwać czytania. Pochłania całkowicie, zwłaszcza, ze autor nieco się nad nami znęca – suspensy, w każdej właściwie groźnej akcji, King opanował tu do perfekcji. Jak już jest bardzo niebezpiecznie, nerwowo i właściwie tylko czekamy na tragedię, King włącza pauzę i raczy nas opowieściami o problemach służbowych jednego z bohaterów, a innym razem o wizycie zastraszonej żony u swej siostry. Więc czytamy szybko – żeby tylko te ‘wątki poboczne’ jak najszybciej przejść i wrócić do wyczekiwanej akcji. Swoją drogą, te wątki poboczne są ciekawe, zróżnicowane, przedstawiające niełatwe codzienne decyzje dobrze skonstruowanych bohaterów; nie są tylko zapychaczem stron, jak to czasem bywa gdy autor chce na chwilę zawiesić akcję.

Nie mam zbyt dużego porównania z innymi książkami Kinga, bo nie znam ich za wiele. Poza tym, każda którą czytałam, jest inna od kolejnej. Nie mamy tu właściwie nic nadprzyrodzonego, przedstawione wydarzenia są realne i przy dość nieszczęśliwym zbiegu okoliczności, możliwe do wydarzenia się (pomijając momentami okropną głupotę bohaterów i kilka przedziwnych technicznych spraw).

Po tej udanej lekturze, chętniej spoglądam w stronę półki z innymi powieściami Stephena Kinga.

Przeczytane: 1.08.2015
Moja ocena: 8/10

piątek, 10 lipca 2015

"Złote nietoperze" Grażyna Jeromin-Gałuszka (59/2015)

Losy Matyldy i Lory łączą się po śmierci Mateusza.
Matylda mieszkała z Mateuszem, ale żyła niejako obok niego. Zamieszkali razem, bo jak twierdził Mateusz, ktoś powinien domu pilnować. Lora zjawia się po śmierci Mateusza i twierdzi, że była jego żoną. Krótkotrwały spokój Matyldy zaburza to nagłe pojawienie się Lory.

Podobało mi się i sama jestem zaskoczona, że to mówię. Zaczynało się nijako, cienko wręcz. Historia była nudna, naciągana, naiwna. Ale, choć historia pozostała naciągana i naiwna, to rozkręciła się całkiem przyjemnie.
Powieść pokazuje jak zakręcone mogą być ludzkie losy, jak bardzo można kogoś nie znać, mieszkając z nim pod jednym dachem i jak, wbrew przypuszczeniom, można tęsknić za kimś, kto jest od nas tak inny jak pies od kota. Lora i Matylda są kompletnymi przeciwieństwami, ogień i woda, i pomimo trudnych początków, zaprzyjaźniają się. Lubię takie historie, gdzie żadna ze stron nie chce przyznać się do tego, ale skoczyłaby za drugą w ogień. Tak jest właśnie w tej książce i wyszło to naprawdę sympatycznie. Jedynie to historia z Mateuszem jest, delikatnie mówiąc, grubymi nićmi szyta (tak na marginesie, czy tylko mi Matylda i 

Mateusz skojarzyli się z Matyldą i Mateuszem z „Ani z Zielonego Wzgórza”?)

To pierwsza książka pani Grażyny jaką czytałam i choć nie jest to może najwybitniejsza literatura, to jakoś tak miło mi się to czytało, dlatego chętnie poczytam coś więcej tej autorki (zwłaszcza, że jak niedawno doczytałam, „Złote nietoperze” to jej debiut – zakładam, że autorka rozwija się wraz z kolejnymi powieściami!)

Przeczytane: 6.07.2015
Moja ocena: 6/10

piątek, 26 czerwca 2015

"Ulubione rzeczy" S.J. Bolton (53/2015)

Bardzo mi się podobało!
Akcja toczy się szybko, cały czas się coś dzieje, nie zwalnia nawet na chwilę. Kiedy już myślimy, że coś „wow” się wydarzyło, za niedługą chwilę dzieje się jeszcze większe „wow” i to z takiej strony, z jakiej się nie spodziewamy. Dawno nie czytałam kryminału z aż tak szybką akcją! Dobrze, że akurat miałam troszkę więcej czasu, bo oderwać się od tego ciężko było. Dwa dni i po książce.

Podobało mi się wplecenie historii Kuby Rozpruwacza w tę historię. Aż nabrałam chętki, żeby coś typowo o nim samym poczytać – muszę poszukać jakiejś prawdziwej historii o nim.

Podobało mi się, jak są skonstruowani bohaterowie, styl, jakim autorka się posługuje, szczegóły dotyczące Londynu. Choć czasem było tego sporo, nie były to tylko nużące opisy, a wątki czemuś służące.
Lubię też od czasu do czasu poczytać książki gdzie narratorem jest główny bohater, a że dawno takiej powieści nie czytałam – tym większą frajdę sprawiła mi lektura „Ulubionych rzeczy”, gdzie to właśnie Lacey opowiada nam swoją historię.

Nie wiem jeszcze czy lubię główną bohaterkę, Lacey. Dobrze to wykreowana postać, ale sympatii mojej jeszcze jednoznacznie nie zdobyła. Póki co, jej historia jest jak dla mnie nieco zakręcona, nie wiem, czy nie za bardzo udziwniona. Fakt, że jeszcze takiego czegoś nie było wśród bohaterów cykli kryminalnych (spośród mi znanych), więc plus za taką nowinkę. Ale zanim wyrobię sobie zdanie w tej kwestii, przeczytam kolejną część. Może dalej sama bohaterka bardziej mnie do siebie przekona niż dotychczas.

Naiwne były też niektóre akcje policji, czy może nawet bardziej – samej Lacey. Po co ona czasem sama coś kombinowała? Pchała się nieuzbrojona w niebezpieczne miejsca? To nawet ja bym wiedziała, że tak się nie robi :) Ale, ale – te minusiki nie zaburzają mojej całościowej, bardzo dobrej opinii o tej książce.

Przeczytane: 25.06.2015
Moja ocena: 7/10

sobota, 20 czerwca 2015

"Śnieżka musi umrzeć" Nele Neuhaus (51/2015)

Bardzo udany kryminał!
Jeden z lepszych jakie ostatnio czytałam, właściwie wszystko się tam zgadzało.
Wciągnęło mnie bardzo od samego początku, tak byłam ciekawa dalszego rozwoju akcji,  że poza czytaniem, słuchałam też audiobooka, żeby szybciej dowiedzieć się co będzie dalej :) (dobrze czytany przez Maję Ostaszewską).

Spodobał mi się styl i język, jakim książka jest napisana. Ciekawa historia kryminalna, rozbudowana, ale nie przekombinowana. Intryga wciągająca, kilka momentów zaskakujących. Zaskoczeniem dla mnie też było zakończenie i winny. Bohaterowie wyraziści, każdy inny, charakterystyczny.

Polubiłam również parę głównych bohaterów – policjantów. Naprawdę są fajni. Sięgając po książkę wiedziałam, że to część cyklu i wiedziałam, że to nie jest pierwszy tom, więc pewnie sama sobie kilka wątków z życia prywatnego tej dwójki uprzedziłam, ale to nic nie szkodzi – z wielką chęcią przeczytam wcześniejsze i późniejsze tomy z ich przygodami. Mam nadzieję, że pozostałe książki z nimi są równie dobre jak „Śnieżka”. Polecam!

Przeczytane: 19.06.2015
Moja ocena: 8/10